ยังมีเรื่องเช่นนี้อีก นางไม่รู้จริงๆ
กลืนกินเจียงหลีพึมพำ พลางเอื้อมมือหยิบกริชขึ้น ราวกับได้เห็นแสงวูบวาบที่ไหลผ่านแร่ธาตุอิ๋นเสวีย
นางดึงกริชออกมา ใบมีดที่แหลมคมนั้นกำลังแผ่ไอเย็น
“คุณหนู”
หม่าหยวนจย่าเห็นนางกรีดไปที่นิ้ว ตกใจจนร้องออกมา เจียงหลีกลับส่ายศีรษะเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังนิ้วที่โดนบาด เมื่อเห็นเม็ดเลือดโผล่ออกมาจากบาดแผล แล้วถูกใบกริชดูดเข้าไปหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับแร่ธาตุอิ๋นเสวีย
เป็นเช่นนี้นี้เองเจียงหลีเข้าใจกระจ่างแจ้ง นำนิ้วที่บาดเจ็บใส่เข้าปาก อมไว้เบาๆ นางรู้แล้วว่าประโยชน์ของมันคืออะไร
มันสามารถทำให้อาการบาดแผลรุนแรงขึ้น เร่งการไหลเวียงของเลือด
เป็นอาวุธที่โหดเ**้ยมจริงๆเจียงหลีคิดในใจ
เจียงหลีเก็บกริชโดยไม่มีกานแสดงอารมณ์ใดๆ นางหันไปทางหม่าหยวนจย่าด้านหลัง ที่กำลังมองอยู่ กลืนน้ำลายอึกหนึ่งรีบพูดขึ้นว่า “นายน้อยกล่าวว่า ให้ท่านฝึกปราณกำลังภายในอย่างสบายใจ ไม่ต้องกล่าวขอบคุณบุญคุณ พรุ่งนี้ก็เป็นงานประลองชิงเจียวแล้ว เขาขอให้ท่านโชคดีขอรับ”
เจียงหลีกรอกตาในใจแล้วคิดว่า ใครจะกล่าวขอบคุณบุญคุณกันเล่า คิดไปเองฝ่ายเดียว
“อธิบายงานประลองชิงเจียวให้ข้าฟังหน่อย” เจียงหลีพูด
