“ท่านแม่” เจียงอวี๋เรียกด้วยเสียงนุ่มนวล เมื่อเห็นเงาของแม่สะท้อนในกระจกทองแดง ข้ารับใช้หญิงที่แต่งตัวให้นางได้การกระทำ โค้งคำนับให้นาง
เป็นสองแม่ลูกนี้ที่ถูกตระกูลเย่ว์ขับไล่ นางเหอซื่อกับเจียงอวี๋นั่นเอง สามเดือนก่อน หลังจากพวกเขาโดนตระกูลเย่ว์ขับไล่ ก็ไม่ได้อยู่ต่อที่เมืองซูหนาน แต่ไปเมืองไป๋ลู่แทน ครึ่งเดือนก่อน ด้วยคำชี้แนะของนางที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้เจียงอวี๋ลูกสาวที่เป็นที่รัก ได้รู้จักกับลั่วเทียนเจียว ผู้เป็นเทียนเจียวของตระกลูลั่วแห่งเมืองไป๋ลู๋ ตระกูลนี้ภาคภูมิใจในตัวบุตรชายมาก แม้กระทั่งชื่อก็ตั้งให้ว่า ‘เทียนเจียว’
ผ่านไปไม่นาน ทั้งสองรักกันอย่างดูดดื่ม ตัวติดกันตลอด แม้กระทั่ง งานประลองชิงเจียวครั้งนี้ ภายใต้การยุยงของนางเหอซื่อ ลั่วเทียนเจียวยังพาสองแม่ลูกคู่นี้มาเลย
“อวี๋เอ๋อร์” นางเหอซื่อเอ่ยขึ้นมา เดินไปถึงลูกสาวพลางใช้มือยกใบหน้าลูกสาวขึ้น พูดอย่างชื่นชมว่า “ลูกสาวแม่ช่างงดงามเหลือเกิน” บ่าวสาวซ้ายขาวได้ยินเช่นนั้นต่างหันมามองกันและกันแล้วก้มหน้าต่อ
เจียงอวี๋มีสีหน้าเขินอายทันที แล้วพูดกับข้ารับใช้หญิงทั้งสองว่า “พวกเจ้าออกไปก่อน”
เมื่อสองบ่าวได้ออกจากห้องไป เหลือเพียงสองแม่ลูก
“ท่านแม่ ข้าอยากพบพี่เย่ว์หนานซีเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้เพิ่งถอยไป เจียงอวี๋รีบพูดอย่างอดใจไม่ไหว
