นางเหอซื่อสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน รีบยื่นมือปิดปากลูกสาวทันที “เจ้าอยากตายหรือ พูดเช่นนี้ได้อย่างไร ระวังหน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง เย่ว์หนานซีมีอะไรดีเจ้าถึงยังคิดถึงเขาอยู่อีก ดูเทียนเจียวสิ ปฏิบัติต่อเจ้าดีกว่าเย่ว์หนานซีอีก อีกทั้งเป็นถึงหลิงซื่อระดับหก แม้จะมีเนตรญาณเพียงห้าดวงเท่ากับเย่ว์หนานซี”
“แต่ว่า…” เจียงอวี๋แสดงสีหน้าหนักใจ
“ไม่มีแต่ว่า” นางเหอซื่อเตือนนาง “เจ้าเองก็ชอบเทียนเจียวไม่ใช่หรือ ดังนั้น อย่าไปคิดถึงเย่ว์หนานซีนั่นอีก และเจ้าก็ระวังด้วย อดใจไว้หน่อย อย่าให้เทียนเจียวได้เอาเปรียบเจ้ามากเกิน สามีอนาคตเจ้าอาจไม่แน่ว่าจะเป็นเขา”
“ท่านแม่” เจียงอวี๋ทั้งรู้สึกโมโหและหงุดหงิด กระทืบเท้าเล็กน้อย บางครั้งนางรู้สึกโมโหแม่มาก ใช้นางเป็นเครื่องมือเพื่อที่จะไต่ไปที่สูง
“ข้าพูดความจริง หรือว่าเจ้าไม่อยากอยู่เหนือผู้คน” นางเหอซื่อย้อนถาม
“…” เจียงอวี๋พูดไม่ออก ด้วยสายตาของแม่ ได้แต่พยักหน้า “ลูกเข้าใจแล้ว”
“อืม เด็กดี อวี๋เอ๋อร์ แม่ไม่ทำลายเจ้าหรอก” นางเหอซื่อยิ้มอย่างพึงพอใจ นำเส้นผมลูกสาวที่หล่นลงมาเกี่ยวหลังใบหู
—–
