ชายหนุ่มผู้นี้หน้าตาดีขนาดนี้ได้เยี่ยงไรแววตาของเจียงหลีหมกมุ่น แต่ยังคงความสดใส“จ้องพอหรือยัง” หญิงสาวในอ้อมแขนจ้องมองตนเองอย่างหลงใหล ลู่เจี้ยสังเกตแม้ตัวเองจะไม่ได้นึกรังเกียจเดียดฉันท์ กลับรู้สึกท่าทางของนางไม่ได้ปรุงแต่งใดๆ ช่างน่ารักยิ่งนัก“ยังไม่พอ ต่อให้มองทั้งชาติก็ไม่พอ” เจียงหลีส่ายศีรษะช้าๆ ตอบอย่างสัตย์จริงลู่เจี้ยหัวใจเต้นกระตุก ตัวเองอารมณ์ดีขึ้นมาได้ก็เพราะประโยคนี้ของนาง เขาลุกขึ้นถอยไปนั่งเงียบๆ และจัดการเสื้อคลุมที่หลุดลุ่ยอย่างลวกๆเมื่อชายรูปงามถอยหลังไป ดวงตาเจียงหลีฉายแววผิดหวังเล็กน้อย นางยังมองไม่อิ่มเลย!“อย่างที่ข้าบอกว่ารูปหล่อกินได้ วันนี้ข้าพบว่าคนรูปหล่อหน้าตาดีทำให้ข้าอิ่มได้จริงๆ” เจียงหลียิ้มอย่างหยอกล้อกิริยาเช่นนั้นเหมือนนางทาสตรงไหน ยิ่งกว่านั้นคือเหมือนคุณหนูตระกูลมั่งมีตรงไหนเปลือกตาสีอ่อนดั่งเมฆหมอก นัยน์ตางดงามแวววาวดั่งแก้วหันมามองนางอย่างอ้อยอิ่ง แม่นางคนนี้! นอนบนเตียงของเขาสบายใจเฉิบขนาดนี้ราวกับว่าเป็นเตียงนางเองอย่างไรอย่างนั้นเจียงหลีสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาและกระแทกแดกดันของลู่เจี้ย แต่กลับทำเป็นไม่สนใจสักนิด อย่างไรเสียนางไม่ใช่เจียงหลีคนเดิม ผู้ชายคนนี้ต่างก็ทราบดี ฉะนั้นทำไมต้องปิดบังต่อหน้าเขาด้วย“สรุปแล้วเจ้าเป็นราชินีหรืออันธพาลกันแน่” จู่ๆ ลู่เจี้ยหรี่ตามองนางเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มเอ่อะ!เจียงหลีหยุดยิ้มคิดในใจ ผู้ชายคนนี้ชอบแกล
