้งนางอยู่เรื่อย! แต่นางก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “ราชินีก็ดี อันธพาลก็ดีล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นเพียงเจียงหลี ลูกสาวของเจียงหลินเฟิง”“เจ้าช่างปลงเก่งเสียจริง” ลู่เจี้ยพูดติดตลกแล้วลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่เขายืนขึ้นเห็นได้ชัดว่าดูสูงมาก เสื้อคลุมตัวกว้างของเขาก็เหวี่ยงไปสองสามครั้งตามการเคลื่อนไหวของเขาทำให้ดูสง่างามยิ่งขึ้นเส้นผมดกดำสลวยลู่ไปตามลม แม้กระทั่งเงายังทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความงามไร้ขีดจำกัด“นี่ สรุปแล้วร่างกายของท่านเป็นอะไรกันแน่” จู่ๆ เจียงหลีก็ถามผู้ที่หันหลังให้เป็นข้อที่นางสงสัยลู่เจี้ยหัวเราะเบาแล้วเอ่ยตอบ “แล้วของเจ้าล่ะ”“…” เจียงหลีเม้มริมฝีปากมองเงาของเขาด้วยแววตาลุ่มลึกเงียบๆ นางเคยสงสัยเกี่ยวกับร่างกายของตัวเองมันเป็นพลังเหลืออยู่ซึ่งเป็นของคนอื่นไม่ได้ถูกนางกลืนกิน อีกทั้งตอนนี้ที่เริ่มเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ พลังกายของนางไม่เพียงพอจำเป็นต้องดึงพลังที่ปล่อยออกมาจากร่างกายของลู่เจี้ยแต่ว่าเรื่องนี้นางไม่สามารถบอกลู่เจี้ยได้นางรู้ว่าตัวเองมีความลับมากเกินไปแล้ว ต่อหน้าผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้นางไม่สามารถหงายไพ่ต่ำกว่าได้ มิเช่นนั้นจะถูกควบคุมไม่มีโอกาสพลิกตัวหนีทันแน่!“เจ้ากับข้าต่างมีความลับต่อกันที่บอกไม่ได้ ฉะนั้นก็ไม่ต้องถามอีก วันหลังหากข้าเรียกเจ้าอีกเจ้าก็ต้องมา” ลู่เจี้ยกล่าวเสียงเรียบห้ะ! เรียกให้มาก็มาจะให้นางเป็นบ่าวอุ่นเตียงจริงหรือเนี่ย!เหมือนจะร
