ท้าน มองผ้าม่านด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขาไม่เข้าใจแค่นางทาสคนหนึ่ง เหตุใดจึงมีกำลังแข็งแกร่งมากถึงเพียงนี้หากเป็นปกติดีเขาคงต้องถอยกลับไปจริงๆ แต่ว่าคำสั่งของนายน้อย เขาไม่กล้าและไม่สามารถขัดคำสั่งได้“แม่นาง อย่างไรก็ให้ข้าดูหน่อยเถิด อย่าโกรธนายน้อยเลย เพื่อไม่ให้เสียความโปรดปราณจากนายน้อยทั้งยังจะชะตาขาดอีกด้วย” หมอโอสถกล่าวตักเตือนเจียงหลีแค่นยิ้ม “ข้าอยากเจอลู่เจี้ย”หมอโอสถขมวดคิ้ว “แม่นางไฉนเรียกชื่อนายน้อยตรงๆ เช่นนั้น อย่างไรเสีย ตอนนี้นายน้อยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว จึงสั่งให้ข้ามาตรวจร่างกายแม่นาง นับว่านี่เป็นการปฏิบัติต่อแม่นางอย่างดีแล้ว”เหอะ!พูดไม่เข้าหู นางเองก็ขี้เกียจจะฟังแล้ว นางลุกพรวดจากเตียงทะลุออกมาจากผ้าม่านราวกับพายุผ่านหมอโอสถไปลู่เจี้ยกำลังอาบน้ำ นางเจอเขาไม่ได้แน่นอน ที่แห่งนี้นางเองก็ไม่อยากอยู่นานมากนัก เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงผู้คนที่มองสำรวจด้วยสายตาแปลกๆนางสบโอกาสกลับหุบเขาปู้กุย กลับไปยังถ้ำเก้าปีศาจเพราะว่าไม่มีคำสั่งจากลู่เจี้ยก็ไม่มีใครขัดขวางนางได้หลังจากที่ลู่เจี้ยอาบน้ำผลัดผ้าผ่อนได้ยินคนรับใช้รายงานก็ไม่ได้โกรธอะไร เพียงแต่มองไปยังหมอโอสถเพื่อรอคำตอบจากเขาหมอโอสถยืนอยู่เบื้องล่างของเขา ก้มหัวรายงาน “แม่นางเจียงไม่ยอมให้ข้าตรวจชีพจร แต่ข้าเห็นว่าแม่นางเดินเหินคล่องแคล่ว อารมณ์ฉุนเฉียว ดวงตามีแวว ดูแล้วไม่น่าเป็นอะไรขอรับ”กล่าวจบเขายังแอบเหลือบมอง
