ถึงแม้คราวนี้จะไม่ได้รับรางวัลเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ แต่สิ่งที่ได้รับนี้กลับทำให้นางพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“เจียงหลี”
ทันใดนั้นเสียงของลู่เจี้ยก็ดังขึ้น
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจรู้สึกเหมือนตัวเองถูกพลังบางอย่างดึงออกมาจากเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ และสติกลับคืนเข้าร่างตนเอง
“เจียงหลีๆ”
เรียกติดกันหลายครั้งแต่คนในอ้อมกอดไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาแต่อย่างใด
ลู่เจี้ยขมวดคิ้วเบาๆ สงสัยเพราะนางดูดซับพลังที่รั่วไหลออกมาจากตนเองหรือเปล่าถึงทำให้นางหมดสติ
ร่างกายของเขาแปลกประหลาดมาก ไม่เพียงแค่วิญญาณไม่สมัครสมานกันอีกทั้งยังป่วยบ่อยอีกด้วย ทุกครั้งที่เจ็บป่วย ร่างกายมักจะปรากฏพลังบ้าคลั่งรุนแรงที่ไม่สามารถควบคุมได้และเกือบจะทำลายเลือดเนื้อในร่างกายของเขา
บังเอิญที่เจียงหลีสามารถดูดซับพลังเช่นนี้และบรรเทาอาการเจ็บปวดของเขาได้ ซึ่งทำให้ลู่เจี้ยแปลกใจระคนสงสัย
ขณะนี้เขากำลังพิจารณาอยู่ว่าพลังนี้สุดท้ายแล้วดีหรือร้ายต่อเจียงหลี
หรือนางจะเป็นผู้มีเก้าเนตรญาณในตำนานที่ไม่มีทางตายง่ายๆ เด็ดขาด ลู่เจี้ยนึกในใจ ถ้าหากพลังนี้ทำร้ายเจียงหลี เขาก็จะไปตามเจียงหลีมาบรรเทาอาการเจ็บปวดอีก
ในขณะที่ลู่เจี้ยกำลังครุ่นคิด เจียงหลีก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือใบหน้างดงามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
“หล่อจัง” เจียงหลีชมอย่างจริงใจ
