ลู่จ้านเข้าใจในตัวเจียงหลีมากกว่าลู่หวา จึงไม่มีความตกใจ เพียงแต่สั่งให้คนไปเตรียมม้าจากนั้นทั้งสองก็จากไป
เขารู้ว่าเกิดเหตุอันใดและก็เป็นห่วงสุขภาพของลู่เจี้ยและอยากกลับไปเยี่ยม
แต่ว่าไม่มีคำสั่งของลู่เจี้ยเขาก็ออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้
“หากเกิดเรื่องให้รีบส่งคนมาบอกข้า” ลู่จ้านเอ่ยกับลู่หวาตอนกำลังจะไป
“ได้” ลู่หวาเข้าใจดี
คำพูดกำกวมของสองคนนั้นทำให้เจียงหลีนึกสงสัย ไม่ทราบว่าเกิดเหตุอันใดถึงทำให้ทั้งสองมีท่าทางสีหน้าแปลกๆ
เก็บความสงสัยไว้ในใจจากนั้นเจียงหลีตามลู่หวาแล้วจากไป
ขี่ม้าเร็วกว่านั่งรถม้ามากโข อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะให้ลู่หวาขี่หรือม้าที่ลู่จ้านเตรียมมาความเร็วต่างก็เร็วกว่าม้าทั่วไปนัก
จากที่ต้องใช้ระยะทางสองถึงสามชั่วยาม เพียงชั่วยามเดียวก็ถึงที่หมายแล้ว
พึ่งจะลงม้าลู่หวาก็รีบพาเจียงหลีเร่งรุดไปยังจวนของลู่เจี้ย
เมื่อเจียงหลีก้าวมาถึงมองเห็นคนรับใช้นั่งคุกเข่าเต็มห้องก็รู้สึกประหลาดใจ ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากลู่หวาก็พานางเข้ามาในห้อง
เมื่อนางเข้ามารู้สึกได้ถึงสายตาคมเหมือนมีดของผู้อารักขาคนสนิททั้งสองคนสำรวจร่างนางอย่างละเอียด
“นายน้อย เจียงหลีมาแล้วขอรับ” ลู่หวาโค้งรายงาน
น้ำเสียงอันอ่อนแรงของลู่เจี้ยดังเล็ดลอดจากภายในม่าน “หลีเอ๋อร์มาหาข้าสิ มาอุ่นเตียงให้ข้า”
ห้ะ?!
