ไม่ใช่เพราะเขาแพ้มิได้เพียงแต่ตกใจในความก้าวหน้าของเจียงหลีเท่านั้นและไม่พอใจคำพูดอวดดีของนาง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นางทาสคนหนึ่งกลับกล้าขัดขืนเยี่ยงนี้
“ลู่หวา อย่าทำเสียเรื่อง” ในขณะที่ลู่หวากำลังจะสู้อีกครั้ง ทันใดนั้นลู่จ้านจึงเอ่ยปากขัดเสียก่อน
เมื่อถูกลู่จ้านกล่าวเตือน ลู่หวาจึงสงบสติอารมณ์ คืนนี้เขาถูกเจียงหลีเหยียดหยาม ณ ที่แห่งนี้ ทว่าหากเทียบกับคำสั่งของนายน้อย อย่างไรเสียก็ไม่สมควรแก้มือตอนนี้
เขาสกัดกลั้นอารมณ์กล่าวกับเจียงหลีเสียงทุ้ม “นายน้อยมีคำสั่ง เชิญแม่นางกลับจวนกับข้าโดยด่วน” คราวนี้นับว่าเขาฉลาดนักเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จยังคงปฏิบัติต่อนางอย่างมีมารยาท
ลู่จ้านมองไปที่เจียงหลี แม้จะไม่เคยกล่าวสิ่งใดกับนางแต่ความหมายในแววตายิ่งเสียกว่าชัดเจน
ณ ที่แห่งนี้ไม่มีใครขัดคำสั่งของลู่เจี้ยได้ หากเจียงหลีขัดขืนเขาจะลงมือกับนางเอง ส่งนางไปหาถึงตรงหน้าลู่เจี้ย
เจียงหลีครุ่นคิดในใจ ทำไมจู่ๆ ลู่เจี้ยถึงเรียกหานาง
ความคิดของชายหนุ่มผู้นี้ให้เดาคงไม่ยาก แต่ทว่าขณะนี้ไม่ได้คิดร้ายอะไรต่อตนเอง
เอาเถิด ไปก็ไป หลังจากเจียงหลีตัดสินใจจึงกล่าวกับลู่จ้าน “เตรียมม้าให้ข้าที”
“เจ้าขี่ม้าเป็นหรือ” ลู่หวาถามแปลกๆ
เดิมทีเขาคิดจะพาเจียงหลีขี่ม้ากลับไปด้วยกัน
เจียงหลีกวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชาคร้านจะอธิบาย
