ผู้บังคับบัญชาคนนั้นยังคงไม่ไปไหน กวาดสายตาคมมองทั้งสองคนและกล่าวตักเตือน “ฟังไว้ การคาดเดาไม่มีเหตุผลของพวกเจ้า ถ้าหากแพร่ออกไป ข้าจำเป็นต้องรายงานเจ้าเมือง ใช้กฎหมายทหารจัดการ”
“ขอรับ!”
“ขอรับ!”
กฎหมายทหารไร้ความปราณี ทั้งสองคนจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดอีก หุบปากตนแน่นสนิทเพราะกลัวจะได้รับโทษหนัก
…
คนที่ออกนอกเมืองไปคือลู่หวา เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรนายน้อยถึงขอร้องให้เจียงหลีเป็นบ่าวอุ่นเตียง แต่นี่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการับคำสั่งของเหล่าผู้อารักขาคนสนิท
เขาควบม้าทะยานไม่หยุดพักด้วยความเร็วที่สุดจนถึงถ้ำเก้าปีศาจที่พักของลู่จ้าน หลังจากเจอลู่จ้าน เขานำคำสั่งของลู่เจี้ยมาด้วยและทั้งสองไปหาเจียงหลีที่ห้องด้วยกัน
“เจียงหลี ตื่น”
น้ำเสียงทรงพลังหนักแน่นของลู่จ้านทำให้เจียงหลีที่กำลังฝึกตนอยู่ได้รับการรบกวน พลังวิญญาณไหลย้อนกลับทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก
ทันใดนั้นเสียงฆ้องยามดังขึ้นขัดจังหวะการฝึกของนาง
เจียงหลีลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก ลึกลงไปในดวงตาเป็นประกายคู่นั้นไร้แววความขุ่นข้องหมองใจ
ประตูหินที่ปิดสนิทถูกเปิดออก เจียงหลีเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “มีธุระอันใด” นางถาม
ไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกรบกวนการฝึกมักจะไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
ไม่ลงมือกับลู่จ้านนับว่านางมีความยับยั้งชั่งใจอยู่
“นายน้อยให้มาตาม ไปกับข้า” ไม่ต้องให้ลู่จ้านอธิบาย ลู่หวารีบก้าวมาบอกข้างหน้าเสียก่อน
ลู่เจี้ยให้มาตามนางหรือ
