ลู่จ้านจากไปแล้ว ขณะกำลังเดินได้ทิ้งรอยยิ้มอย่างมีความหมายเจียงหลีมิได้สนใจสักนิด ต่อให้นรกจะน่ากลัวกว่านี้นางต้องก้าวไปอย่างสง่างาม เส้นทางผู้แข็งแกร่งย่อมขรุขระและเต็มไปด้วยความท้าทายเจียงหลีสูดหายใจลึกตกตะกอนความคิดว่าจะฝึกฝนทุกวันต่อไปลู่จ้านกล่าวว่าจากวันนี้ไปพื้นฐานฝึกฝนของนางจะต้องเพิ่มเป็นสองเท่า ฉะนั้นนับจากนี้เป็นต้นไปในสนามฝึกถ้ำเก้าปีศาจ เซียวเซียวหน่วยฝึกผู้อารักขาลับเหล่านี้ จะเห็นร่างผอมบางของเจียงหลีอดทนถาโถมรับบทเรียนทุกวันมากกว่าพวกเขาเสียอีกวันแรก หลายคนมองอย่างชะล่าใจวันที่สอง เริ่มมีคนอยู่ไม่เป็นสุขวันที่สาม มีคนสงบเสงี่ยมมองร่างนั้นด้วยความไม่สบายใจวันที่สี่ คนอื่นๆ ที่ฝึกขั้นพื้นฐานสำเร็จแล้วไม่ไปไหน และยืนข้างนอกสนามฝึกมองร่างเรียวเล็กกำลังฝึกวิ่งแบกของหนักอยู่กลางสนามสายตาของเซียวเซียวขยับไปตามร่างที่กำลังเคลื่อนไหวเมื่อนางวิ่งผ่านพวกเขาไปต่างก็ได้ยินเสียงหอบหายใจหนักบทฝึกของลู่จ้านเข้มงวดมาก ในบทฝึกขั้นพื้นฐานไม่ว่าจะเป็นเสริมสร้างสมรรถภาพ ฝึกความอดทน หรือพลังปะทุต่างก็ไม่อนุญาตให้ใช้กำลังภายใน ต้องอาศัยเพียงความสามารถของตนเองเท่านั้น และรายละเอียดการฝึกในทุกๆ วัน ระดับความแกร่งต้องเลยขีดความสามารถของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนว่าลู่จ้านตั้งใจอยากให้พวกเขาเอาชนะขีดความสามารถของตนเองทุกวัน“เซียวเซียว เจ้าทำอะไร”เซียวเซียวก้าวมาข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก ดึงด
