ูดเหล่าสหายให้หันมาสนใจคำถามนี้จึงทำให้ทุกคนมองมาที่เขาเซียวเซียวยืนนิ่งปรายตามองพวกเขา สายตาที่แน่วแน่กวาดตามองสหาย “พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่าผู้หญิงคนหนึ่งแต่กลับทนลำบากมากกว่าตัวเอง ไม่ทำให้รู้สึกอับอายบ้างหรือ” กล่าวจบเขาหันกลับไปมองเจียงหลี ไม่สนใจใบหน้าข้างหลังที่เปลี่ยนสีเซียวเซียวสูดหายใจลึกเดินไปยังสนามฝึกหยิบของหนักขึ้นมาคล้องไว้ที่ตนเองและเข้าร่วมเป็นหนึ่งในนั้นเขาทำตามเจียงหลีอย่างง่ายดาย ลมที่พัดผ่านกายทำให้เจียงหลีหันไปมองเขา เกิดความประหลดในดวงตา นางต้องการทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากลู่จ้านให้สำเร็จจากนั้นรีบหาเวลาฝึกต่อสู้และกำลังภายใน มุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน แล้วเซียวเซียวมาวุ่นวายอะไร“เจ้ามาทำอะไร” เจียงหลีถามข้อสงสัยในใจออกมาเซียวเซียวปราดตามองนางอย่างเย่อหยิ่ง ตอบเสียงเรียบว่า “ฝึกฝน”ไร้สาระ!เจียงหลีสบถในใจเซียวเซียวพุ่งไปข้างหน้านาง ท่าทางนั้นดูเหมือนว่าอยากประลองกับนางเสียหน่อย แต่เจียงหลีกลับไม่สนใจทะเลาะกับเด็กพวกนี้ อีกทั้งวิ่งต่อไปตามจังหวะของตนเองแต่ผ่านไปไม่นานนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง ลมพัดผ่านสองข้างกาย ฟิ้วๆ เป็นของคนที่ฝึกเสร็จแล้วแต่ยังกลับเข้ามาฝึกอีกครั้งเจียงหลีมองฉากนี้ด้วยความตะลึง แม้จะประหลาดใจแต่ก็ไม่มีผลกระทบต่อร่างกายนางยังคงฝึกต่อไปห่างออกไป ลู่จ้านที่ซ่อนอยู่มองมาทางสนามฝึกจากระยะไกลคนข้างกายเขากล่าวว่า “ใต้เท้า บทเรี
