ีหรือไม่” ลู่หวาอดถามไม่ได้หมอเทวดาส่ายศีรษะถอนหายใจ “ทุกครั้งที่นายน้อยล้มป่วยอาการจะหนักขึ้นกว่าครั้งก่อน วิธีบรรเทาอาการปวดครั้งก่อนก็ไม่ได้ผล เว้นเสียแต่…ว่า…”เขาหยุดไม่กล้าเอ่ยคำต่อจริงๆที่จริงแล้วเขาไม่พูดพวกผู้อารักขาน่าจะเดาออก ซินแสเคยกล่าวไว้ว่าลู่เจี้ยจะมีอายุไม่ถึงยี่สิบแปด ตอนนี้เหลือเวลาสั้นๆ เพียงสี่ปีเท่านั้นเมื่อคิดได้ดังนี้ ผู้อารักขาคนสนิทต่างแสดงสีหน้าเศร้าโศก“เรียกคนเข้ามา” ทันใดนั้นเสียงอันอ่อนแรงของลู่เจี้ยดังจากข้างหลังม่านน้ำเสียงโรงแรงเช่นนี้แต่เมื่อดังลอดออกมา ผู้อารักขาทุกคนต่างสะเทือนไปทั้งร่างขานรับสั่งอย่างเคร่งขรึม“นายน้อย”เสียงดังพร้อมเพรียงกึกก้องทั่วทั้งห้อง น้ำเสียงเคารพลู่เจี้ยอย่างสุดซึ้ง“นำตัวเจียงหลีมาอุ่นเตียงให้ข้า”—–
