ลู่จ้านจากไปแล้ว ขณะกำลังเดินได้ทิ้งรอยยิ้มอย่างมีความหมาย
เจียงหลีมิได้สนใจสักนิด ต่อให้นรกจะน่ากลัวกว่านี้นางต้องก้าวไปอย่างสง่างาม เส้นทางผู้แข็งแกร่งย่อมขรุขระและเต็มไปด้วยความท้าทาย
เจียงหลีสูดหายใจลึกตกตะกอนความคิดว่าจะฝึกฝนทุกวันต่อไป
ลู่จ้านกล่าวว่าจากวันนี้ไปพื้นฐานฝึกฝนของนางจะต้องเพิ่มเป็นสองเท่า ฉะนั้นนับจากนี้เป็นต้นไปในสนามฝึกถ้ำเก้าปีศาจ เซียวเซียวหน่วยฝึกผู้อารักขาลับเหล่านี้ จะเห็นร่างผอมบางของเจียงหลีอดทนถาโถมรับบทเรียนทุกวันมากกว่าพวกเขาเสียอีก
วันแรก หลายคนมองอย่างชะล่าใจ
วันที่สอง เริ่มมีคนอยู่ไม่เป็นสุข
วันที่สาม มีคนสงบเสงี่ยมมองร่างนั้นด้วยความไม่สบายใจ
วันที่สี่ คนอื่นๆ ที่ฝึกขั้นพื้นฐานสำเร็จแล้วไม่ไปไหน และยืนข้างนอกสนามฝึกมองร่างเรียวเล็กกำลังฝึกวิ่งแบกของหนักอยู่กลางสนาม
สายตาของเซียวเซียวขยับไปตามร่างที่กำลังเคลื่อนไหว
เมื่อนางวิ่งผ่านพวกเขาไปต่างก็ได้ยินเสียงหอบหายใจหนัก
บทฝึกของลู่จ้านเข้มงวดมาก ในบทฝึกขั้นพื้นฐานไม่ว่าจะเป็นเสริมสร้างสมรรถภาพ ฝึกความอดทน หรือพลังปะทุต่างก็ไม่อนุญาตให้ใช้กำลังภายใน ต้องอาศัยเพียงความสามารถของตนเองเท่านั้น และรายละเอียดการฝึกในทุกๆ วัน ระดับความแกร่งต้องเลยขีดความสามารถของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนว่าลู่จ้านตั้งใจอยากให้พวกเขาเอาชนะขีดความสามารถของตนเองทุกวัน
“เซียวเซียว เจ้าทำอะไร”
