เจียงหลีฝันอยู่!เป็นฝันที่น่าอาย!นางฝันว่าตัวเองกลับไปที่หลินชวน ประเทศกู่อู อาณาจักรแม่มดโบราณของนาง ในฝันนี้น นางยังคงสูงส่ง เป็นราชินีที่พสกนิกรสวามิภักดิ์ และในวันนี้นางได้แต่งงานแล้วนางได้แต่งงานกับพระสวามีของนาง หลังจากพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่จบลง นางสวมใส่เสื้อผ้าที่เลิศหรูเดินกลับห้องบรรทมของตัวเองตกแต่งสวยงาม ท่ามกลางบรรยากาศที่มีความสุขในห้องบรรทม เตียงหงส์ทองที่ใหญ่จนสามารถนอนได้ถึงสี่ห้าคน มีเงาคนรางๆ นั่งอยู่ ม่านผ้าตกลงมารอบด้าน บดบังการมองเห็นของนาง ทำให้นางมองลักษณะท่าทางไม่ชัดเจียงหลียกมือขึ้นโบกไปมา นางสนมทั้งหมดที่อยู่ทั้งในและนอกห้องบรรทมถอยออกไป หลังจากประตูห้องบรรทมปิดลง ในห้องบรรทมเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนเจียงหลีก้าวเท้า เดินไปที่เตียงหงส์ทองอย่างช้าๆ นางยกม่านผ้าขึ้นทีละชั้น เดินเข้าใกล้คนที่อยู่ที่เตียง ทันใดนั้น ลมพัดเข้ามา ทำให้ในห้องมืดสนิททำให้เจียงหลีขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ ลมนี้ทำลายความสนใจของนาง เพียงแต่ว่านางไม่ทันได้จุดไฟ ข้อมืองของนางก็ถูกคนที่อยู่ที่เตียงจับไว้ และดึงนางมาบนเตียงหงส์ทอง จนนางตัวเอนลงมา“ฝ่าบาท ได้โปรดให้ข้าปรนนิบัติฝ่าบาทก่อนเข้านอน” ท่ามกลางความมืด นางได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงนี้มันช่างคุ้นจริงๆ! ว่าแต่ คือใครกันแต่ว่า ในเมื่อได้เป็นพระราชสวามีของนาง ก็น่าจะเป็นคนที่นางยอมรับ คิดได้เช่นนี้ นางเลิกระแวง แขนที่อ่อนนุ่มทั้งสองข้าง กอ
