“นายน้อย ข้าน้อยประมาทเอง” ลู่จ้านได้สติขึ้นมา รีบยื่นมือไปเพื่อจะไปดึงเจียงหลีที่เกาะบนตัวของลู่เจี้ยลงมา แน่นอน เมื่อเขาเริ่มขยับ ลู่เจี้ยก็ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา เขาเห็นหญิงสาวเจ็บปวดทรมานท่าทางบิดเบี้ยว ยิ่งไปกว่านั้นตัวนางสั่นไม่หยุด ขณะนางหลับตาลง ขนตาที่ยาวแล้วโค้งงอน เหมือนผีเสื้อสีดำสองตัวกำลังกระพือปีก หน้าผากของนางมีเม็ดเหงื่อที่ละเอียดเป็นชั้นๆ ผิวก็ขาวซีดจนน่ากลัว บางครั้งก็แดงและร้อน
นางป่วยหรือ ลู่เจี้ยมองด้วยสายตาที่ผ่านแวบไปดั่งแสง
หญิงสาวกัดริมฝีปาก เกาะบนร่างกายเขาด้วยท่าทางอ้อนวอนร้องขอความช่วยเหลือ ทำให้หัวใจที่แข็งดุจก้อนหินของลู่เจี้ยรู้สึกหวั่นไหว ปกตินางมักจะมีลักษณะที่แข็งกระด้าง แม้จะมีสถานะต่ำแต่ก็ไม่เคยถ่อมตัว กระดูกสันหลังตั้งตรงเสมอ ทำไมตอนนี้ถึงได้มีลักษณะเช่นนี้ อ่อนแอจนน่าสงสารเหมือนกับแมวจรจัดริมถนน
“ลู่จ้าน ไปตามหมอมา” ลู่เจี้ยออกคำสั่งแล้ว ยื่นมือออกพร้อมอุ้มเจียงหลีขึ้นและมุ่งตรงไปยังบ้านหินของนาง
