เจียงเฮ่าอยู่เมืองหลวง นี่เป็นข้อความเดียวที่กู่หลานเย่ว์ทิ้งไว้ให้นาง
แต่เมืองหลวงใหญ่ขนาดนั้น เจียงเฮ่าผู้หลบหนีจะไปซ่อนที่ไหนกัน
เจียงหลีส่ายหัว ถอนหายใจกล่าว “ดูแล้ว น่าจะต้องค่อยๆ หาไป”
ทันใดนั้นเจียงหลีรับรู้ได้ว่าจิตของนางได้ถูกบังคับให้เปิดเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อออก นางไม่มีเวลามาคิดอะไรแล้ว เห็นเพียงแต่ท้องฟ้าที่เป็นสีเทาหม่น มีตัวหนังสือสีทองโผล่ออกมา ‘เป็นเวลาเช้าแล้ว รอการเปิดครั้งถัดไป’
“…” เจียงหลียังไม่ทันได้แสดงความรู้สึกของตัวเองออก รู้สึกถึงความมืดมนตรงหน้า พอนางตื่นขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่สะท้อนในม่านตาคือใบหน้าที่มีเสน่ห์ของลู่เจี้ย
เพียงแต่…
เอ่อ…
เจียงหลีมุมปากกระตุก ด่าในใจอีกครั้ง เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อเจ้าขี้โกง! สติของนาง ได้ล้างไขกระดูกในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อแต่คิดไม่ถึงว่าการขับเศษซากของเสีย จะถูกขับออกมานอกร่างกาย
เนื่องจากตอนที่นางเข้าไป นางไปเกาะร่างกายของลู่เจี้ย ดังนั้น…
นี่…
นั่น…
แค่กๆ สิ่งที่ไหลออกมา สิ่งของสีดำเป็นชั้นๆ ปกคลุมไปทั่วร่างกายของลู่เจี้ย
กลิ่นเหม็นทำให้นางแทบจะเป็นลม
ให้ตายสิ ขายขี้หน้าชำมัด ต่อให้เจียงหลีจะหน้าหนา แต่ขณะนี้ก็ยังรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างร้อนฉ่า นางหลับตาลง อยากทำเหมือนว่านางไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้มีสิ่งเหล่านี้
ในขณะที่นางจะแอบหนีไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ลู่เจี้ยโมโห นายน้อยที่หลับใหลในตอนแรก ได้ลืมตาขึ้นมากะทันหัน
