ดวงตาที่งดงามราวกับดวงดาว กำลังจ้องมาที่นาง
“เจ้ากำลังจะทำอะไรกับร่างกายของข้า” รู้สึกถึงมือที่วางไว้บนอก ลู่เจี้ยค่อยๆ เปิดปาก พูดออกมาโดยที่ไม่เห็นความโกรธ อย่างไรก็ตามไม่มีใครรู้ เขาพูดเช่นนั้นแต่เขาซ่อนความประหลาดใจไว้ในใจ ทำไมกัน พอตื่นขึ้นมาเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่เหมือนก่อนหน้า โหงวเฮ้งเดิมยังอยู่แต่ดูเหมือนว่าจะภายใต้ลักษณะใบหน้าที่อ่อนเยาว์นี้ได้ซ่อนอีกความงามที่ชวนมองเอาไว้ด้วย
เจียงหลีปากกระตุก ค่อยๆ นำแขนขาลงจากร่างกายของลู่เจี้ย
ถ้าเป็นปกตินางต้องถือโอกาสลวนลามนายน้อยอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางได้ทำเรื่องที่ไม่ดีลงไป จึงรู้สึกผิดเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เจี้ย
“คือ นายน้อย ข้ายังมีธุระต้องทำ ขอตัวไปก่อนนะเจ้าคะ” เจียงหลีพอขาแตะพื้นปุ๊บก็พร้อมจะไปทันที
“ยืนอยู่กับที่” ลู่เจี้ยกล่าวเบาๆ
ปฏิกิริยาของเจียงหลีทำให้เขารู้สึกผิดปกติ ขณะนั้นกลิ่นโชยมาแตะจมูกของเขาเป็นกลิ่นที่ยากจะสูดดมทำให้เขาขมวดคิ้วเบาๆ
เขาสะบัดแขนเสื้อลุกขึ้นจากเตียง นั่งลงบนเตียงค่อยสังเกตเห็นบนชุดคลุมสีม่วงของเขากลับมีคราบสีดำเต็มไปหมดแถมยังส่งกลิ่นเหม็นหึ่งมา
ไม่เพียงแต่ตามร่างกายเขา ยังมีบนเตียง แม้กระทั่งตามร่างกายของเจียงหลีล้วนแต่มีสิ่งนี้
ลู่เจี้ยนัยน์ตาดำดิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขามองเงาเล็กๆ ที่กำลังจะหลบหนี กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจียงหลี เจ้าทำอะไรกับข้า”
—–
