ณ ถ้ำเก้าปีศาจ
หลังจากที่เจียงหลีรู้สึกว่าตนไม่สามารถดูดซับพลังวิญญาณได้อีกต่อไป นางจึงยอมแพ้
นางเข้าใจความจริงที่ว่าไม่สามารถกินให้อ้วนได้ด้วยการกินเพียงคำเดียว อย่างไรก็ตามเมื่อนางลืมตาขึ้นและเห็นกองผงเหล่านั้นที่อยู่ตรงหน้า เหลือหินวิญญาณเพียงครึ่งหนึ่ง เมื่ออยู่คนเดียวในกองฝุ่น นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย
“อ่ะแฮ่ม” นางกระแอมไออย่างเขินอายเล็กน้อย
แม้แต่ตัวนางเองก็รู้สึกเขินอายกับความสยองขวัญในการดูดซับ “ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ข้าจะต้องหาวิธีที่จะได้รับหินวิญญาณด้วยตัวข้าเอง” เจียงหลีพึมพำขณะที่เอามือถูคางของตน
นางกังวลว่าหลังจากฝึกฝนไปแล้ว ทั้งตระกูลลู่ยังไม่เพียงพอที่จะดูดซับ
“ข้ามีความคิดและเป้าหมายที่ใหญ่ ข้าต้องการฝึกฝนและทะลุขีดจำกัด ฝ่าอุปสรรคของโลกนี้และกลับสู่โลกเดิมของข้า” เจียงหลีกำหมัดแน่นเพื่อให้กำลังใจตัวนางเอง
ทันใดนั้นความสง่าของลู่เจี้ยก็เปล่งประกายออกมาจากส่วนลึกของจิตใจนาง
มันทำให้นางยิ้มอย่างน่าเวทนา “ฮี่ๆ เมื่อถึงเวลาที่จะไป หากสามารถพาสวามีกลับไปได้มันคงจะดี แต่ว่า…”
นางขมวดคิ้วและเอ่ยด้วยความเยาะเย้ยว่า “แต่ก็อ่อนแอไปหน่อย” คิ้วของนางคลายออกทันทีและนางยิ้ม “ช่างเถอะเพราะเห็นแก่ความงามของเจ้า ราชินีอย่างข้าก็จะไม่ใส่ใจ”
นางพึมพำอยู่ในเรือนหินคนเดียวเป็นเวลานานก่อนจะกระโดดลงจากเตียงอย่างเต็มไปด้วยพลัง แล้วเดินออกจากเรือนไป
