“ของข้าหรือ” ลู่เจี้ยหัวเราะ “ไม่มีประโยชน์สำหรับข้าแล้วทำไมจึงเป็นของข้า ความสามารถของนางมีค่าควรที่ข้าจะมอบให้นาง”
เงาเงียบหายไป
วิญญาณยุทธ์ระดับสูงนั้น เดิมทีเป็นสมบัติของตระกูลและไม่รู้ว่าเป็นบรรพบุรุษรุ่นไหนที่ได้มันมาจากการผจญภัยภายนอก หลังจากเข้ามาในตระกูลแล้วก็ไม่เคยมีปฏิกิริยาใดๆ แต่เมื่อนายน้อยถือกำเนิดกลับมีความเคลื่อนไหว ดังนั้นผู้อาวุโสของตระกูลตลอดจนนายท่านในเวลานั้น จึงพิจารณาว่าวิญญาณยุทธ์นี้มอบไว้ให้นายน้อยหลอมรวมเข้าด้วยกัน
แต่เป็นเพราะว่าลู่เจี้ยอ่อนแอ และขาดวิญญาณหนึ่งดวงแต่กำเนิด จึงไม่สามารถฝึกฝน แม้แต่ช่วงชีวิตที่มีอุปสรรค ก็ไม่สามารถเบิกเนตรญาณได้ จะใช้วิญญาณยุทธ์นี้เพื่ออะไร การไม่สามารถฝึกฝนของลู่เจี้ย ถือเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดของตระกูลลู่
“ออกไปเถอะ” ลู่เจี้ยเอ่ยเบาๆ
เงาจึงสลายตัวหายไป
