“ไสหัวไปให้พ้น กล้าดีอย่างไรถึงจะมาเอาเปรียบเหล่าเหนียง” เจียงหลีหัวเราะเยาะด้วยความรังเกียจ
ในภพชาติที่แล้วหรือในภพชาตินี้นางก็ไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายที่มีอายุมากถึงขนาดนี้ได้ ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าและมีมือหนากว่านางเอ่ยปากเรียกนางว่าแม่ ปฏิกิริยาแรกที่รู้สึกกำลังถูกหยามเหยียด
พับผ่าสิ!
มีเสียงหัวเราะจากทางซ้ายและขวาอย่างไม่หยุด แม้แต่ใบหน้าอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของลู่จ้านก็ยิ้มกระตุกอย่างประหลาดที่มุมปาก
มิได้การล่ะ ตอนนี้ท่าทางของเด็กสาวเจียงหลีคนนี้ การพูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เปิดปากมาก็พูดว่า ‘เหล่าเหนียง’ ทำให้คนอื่นอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“อ่ะแฮ่ม คือ…คืออย่างนี้” เซียวเซียวกลั้นยิ้มแล้วเดินไปหาเจียงหลีที่กำลังสงสัยและอธิบายให้นางฟัง “ก่อนเข้าสู่สนามรบเขา…”
เซียวเซียวใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถอธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจน
ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็รู้สึกหดหู่เช่นกัน ถ้าเขาแพ้พนันเขาก็แพ้และเขาก็ยอมรับ ไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ คนนี้ เยาะเย้ย
วันนี้เซียวเซียวได้พูดถึงเรื่องที่ตนขายหน้าอีกรอบ เขาแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เชอะ!
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนทันทีตบฝุ่นที่หัวเข่าและพูดเสียงอู้อี้ “ข้าเดิมพันแล้วแพ้ ข้าก็ทำตามสัญญาแล้ว เรื่องนี้เป็นอันว่าเจ๊ากัน”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ก้มหน้าก้มตาแล้ววิ่งเข้าหากลุ่มของเขาราวกับจะหนีไป
