ทันทีที่เสียงของลู่จ้านเงียบลง เจียงหลีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางซ้ายและขวา
นางกวาดสายตาจากหางตาของตน มองเห็นเด็กวัยรุ่นสี่ห้าคนที่อายุมากกว่าเซียวเซียวเดินถอยหลังไปห้าก้าวด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว
เห็นทีคนเหล่านี้ได้ลิ้มรสความน่ากลัวของขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราแล้วจึงกลัว และเลือกที่จะถอยออกไป เจียงหลีเดาอยู่ในใจของตน
นางกระซิบถามเซียวเซียวที่อยู่ข้างๆ “จะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ถอยหลังไปห้าก้าว”
ความดูถูกได้เพิ่มขึ้นในสายตาของเซียวเซียว “ผู้ที่ถอยไปห้าก้าว ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าไปในเรือนทหาร พวกเขาจะถูกขายให้เป็นทาสโดยตระกูลลู่”
หลังจากที่พูดจบแล้ว เขาก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่ลังเล
เจียงหลีกะพริบตา พบว่าเซียวเซียวเด็กคนนี้ แม้นจะมีภูมิหลังทั่วไป แต่กลับมีความหยิ่งผยอง นี่เขากำลังดูถูกคนเหล่านั้นที่ยอมแพ้เองงั้นรึ บางทีคนเหล่านั้นไม่ได้ตั้งใจยอมแพ้ในตอนต้น มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะไม่เข้าร่วมในการคัดเลือก อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว และได้เห็นรูปแบบการฝึกฝนด้วยตาของพวกเขา คงเกิดความขี้ขลาดขึ้นภายในใจ และเลือกล้มเลิกด้วยตนเอง แต่สิ่งที่ตระกูลลู่ที่อยู่อย่างยาวนามมาหลายร้อยปีไม่ต้องการที่สุดก็คือคนขี้ขลาด!
