วัยรุ่นหกคนที่ติดตามเซียวเซียว สบตากันอย่างลับๆ สายตาของพวกเขาแน่วแน่และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันกับเซียวเซียว เจียงหลีมองไปที่ทั้งเจ็ดคน กวาดสายตาไปมาสองสามครั้ง ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
พอมีคนนำ หลายคนจากบริเวณอื่นก็ได้ลุกเดินออกมา ดูจากท่าทางของพวกเขาแล้ว ประหนึ่งต้องรวบรวมความกล้าเป็นอย่างมากจึงจะก้าวออกมาได้
เจียงหลีละสายตา และมองไปที่ขบวนรบขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา นางมีความครั่นคร้ามต่อผู้นำคนนี้ ขบวนรบที่น่าเกรงขามนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของนางเป็นอย่างมาก
“ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา จะทุบพันครั้ง ฝึกซ้อมร้อยครากันอย่างไร” เจียงหลีบ่นพึมพำ ไขว้มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ยืดลำตัวตั้งตรงแล้วเดินไปยังสนามฝึกด้วยท่าทีมั่นใจและสงบ
จะมาก็เข้ามา เหตุใดต้องเดินมาแค่ก้าวเดียว
ขู่ให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างนั้นหรือ!
เจียงหลีเดินเข้าไปในสนามฝึกอย่างโอ่อ่า เซียวเซียวพอเห็นจึงหรี่ตาลง กำสองมือไว้แน่น สหายของเขามองดูและอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้ชื่นชมเจียงหลีอย่างแน่นอน แต่กำลังคิดว่านางช่างเป็นคนที่งี่เง่าจริงๆ
“ฮึ่ม เป็นจริงที่ว่า ผู้ที่ไม่รู้ย่อมไม่กลัว” มีเสียงเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ
เซียวเซียวหันไปและจ้องมองดวงตาอันเยือกเย็นที่เยาะเย้ยนั้น “อย่างน้อย นางเป็นผู้หญิง ก็ยังกล้าที่จะเข้าไป ไม่เหมือนบางคน ทำได้เพียงถอยหลังอย่างคนขี้ขลาดตาขาว”
