ทันใดนั้นเสียงร้องที่น่าเศร้า ทำให้เขามองไปที่สนามรบ
ได้มองเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า เขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นจนลืมความเจ็บในร่างกายไปหมด “นี่… นี่มันเป็นไปได้อย่างไร”
พวกเขาเข้ามาก่อนเจียงหลีระยะหนึ่งก็ได้รับการฝึกฝนมาระยะหนึ่ง เป็นไปได้อย่างไรที่คนถึงเจ็ดคน ล้วนแต่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหญิงสาว
หญิงสาวคนนี้ เป็นปีศาจที่โผล่มาจากที่ไหน เซียวเซียวคิดในใจ
แท้ที่จริง เขาไม่รู้ว่ากำลังของเจียงหลีนั้นไม่ได้มาก เป็นเพราะว่าเจ้าของเดิมอ่อนแอเกินไป แต่ทว่า นางมีความเชี่ยวชาญในทักษะการต่อสู้ รู้ว่าต้องจู่โจมจุดไหนถึงจะสร้างความเสียหายได้มาก ดังนั้น…
“เป็นเช่นไร จะยอมแล้วหรือยัง” เจียงหลีเหยียบบนอกของคนหนึ่ง คิ้วที่ชี้ชันและริมฝีปากที่ยกขึ้น ท่าทางนั้นราวกับราชินีผู้สูงส่ง
“ยอมแล้ว…ยอมแล้ว…ข้ายอมแล้ว”
เสียงควรญครางรอบทิศส่งออกมาอย่างต่อเนื่อง
จากเดิมที่คิดว่าเป็นแค่กระต่ายตัวหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าจริงๆ แล้วจะเป็นเสือสาว
ฮือๆๆ พวกเขายอมถ่อมตนแล้ว
“ในเมื่อยอมแล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าก็รีบถอยไปซะ ไม่เช่นนั้นคราวหน้าก็ไม่ใช่หมัดที่อ่อนเช่นนี้อีกแล้ว” เจียงหลีปรบมือตบฝุ่นในมือ ยักคิ้วพูดให้คนเหล่านั้น”
ถอยไปหรือ
สีหน้าของเด็กหนุ่มเหมือนกันหมด อย่างนั้นก็ถอนตัวเสียเถอะ แท้จริงพวกเขาก็ไม่ได้เต็มใจนัก
