ไม่อาจรู้ได้ว่าเดินทางมานานเท่าใด ลู่จ้านกล่าวขึ้นมาทันใด เจียงหลีก็หยุดตาม หมอกหนาที่อยู่ตรงหน้า ค่อยๆ จางลง ขณะนั้นนางเพิ่งมองเห็น ไม่ไกลนักจากสายตา มีเด็กหนุ่มสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับนางเข้าแถวอย่างเงียบสงบล้วนเป็นเด็กที่อายุสิบสองสิบสาม
แต่ว่าสายตาของพวกเขากลับเหมือนสัตว์ป่าที่ดุร้าย
“ไปยืนตรงนั้น พวกเขากำลังรอเจ้า” ลู่จ้านกล่าวโดยไร้ความรู้สึก
เจียงหลีกะพริบตาไม่พูดอะไร เดินตรงข้างหน้าไปยืนท้ายแถว นางยืนอยู่กับที่ของตน แต่คนรอบข้างนางกลับมองนางด้วยสายตาเยือกเย็น
สายตาเช่นนี้ ออกมาจากตัวของกลุ่มเด็กๆ ทำให้นางตกตะลึง
นางไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป เป็นเพราะว่าวิญญาณของนางเป็นวิญญาณที่เป็นผู้ใหญ่และนางก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเด็ก
แต่ว่าเด็กพวกนี้ล่ะ
เป็นไปไม่ได้ที่ล้วนแต่เป็นคนที่ข้ามเวลามาเหมือนกับนาง
เด็กพวกนี้ ล้วนเป็นคนที่จะมาฝึกฝนด้วยกันงั้นหรือ อย่างนั้นต่อจากนี้ทุกคนก็ล้วนแต่เป็นสหายแล้ว เจียงหลีคิดในใจ
ใครจะรู้นางเพิ่งคิดสิ่งนี้ออกมาก็ได้ยินลู่จ้านใช้น้ำเสียงที่โหดร้ายกล่าวว่า “นับแต่นี้ไป พวกเจ้าไม่ใช่พวกพ้อง แต่เป็นศัตรู”
ศัตรู!
เจียงหลีค่อยๆ ปิดตาลง เข้าใจแล้วว่าทำไมคนอื่นถึงมองนางเช่นนี้ นางเป็นผู้ที่มาคนสุดท้ายไม่รู้กฎระเบียบ คำพูดของลู่จ้านชัดเจนว่าเอ่ยถึงนาง อย่าแกว่งน้ำให้ขุ่นสิ
“หยิบขึ้นมา” ลู่จ้านตะโกนเสียงดัง
