“…” หลังจากที่เงียบไป เจียงหลีมีความรู้สึกบางอย่าง นางกล่าวกับตนเองว่า “ให้หม่าหยวนจย่าอยู่ข้างกายข้า อย่างนั้นก็แปลว่า ความเป็นความตายของเขาอยู่ในมือข้า เช่นนั้น การฆ่าเขาเพื่อรักษาความลับ น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่ว่า ข้าในตอนนี้สามารถฆ่าเขาได้หรือ เขาไม่ใช่คนที่ถูกเลี้ยงจนนิสัยเสียของตระกลูเย่ว์คนนั้น เป็นถึงระดับผู้อารักขาระดับสาม ความเป็นความตายที่เคยพบเจอ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เย่ว์หนานซีจะเปรียบได้ ถ้าฆ่าไม่ได้ ก็ทำได้เพียงให้เขาอยู่ข้างกาย รอให้ข้ามีความสามารถมากพอในการฆ่า ค่อยฆ่าเมื่อนั้นก็ยังไม่สาย!หรือหากพบว่าเขาสามารถใช้ประโยชน์ได้ ก็ยังสามารถเลี้ยงจนกลายเป็นคนสนิทได้”
เจียงหลีตาสว่าง เข้าใจแล้ว “ช่างคาดเดาง่ายเสียจริง” นางรู้ถึงเจตนาของลู่เจี้ยแล้ว การมอบคนที่สมควรตายให้กับนาง และก็เป็นการทดสอบนางด้วย ที่ส่งคนโปรดปรานให้เพื่ออยากจะรู้ว่านางจะจัดการกับเรื่องแบบนี้เช่นไร ประมาทจากเรื่องเล็กน้อยนี้ไม่ได้เด็ดขาด จากเรื่องนี้ ลู่เจี้ยก็สามารถเข้าใจได้ว่านางเป็นคนที่อดทน มีวิสัยทัศน์ มีมันสมองหรือไม่!
“ลู่เจี้ยพ่อคนดี นายน้อยเจ้าเสน่ห์” น้ำเสียงของเจียงหลีเย็นชา แฝงไปด้วยความโกรธ และความชื่นชม
นางเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายอย่างแจ่มแจ้งแล้วจะไม่เดินตามสิ่งที่อีกฝ่ายคาดหวังได้เยี่ยงไร กระดานนี้ของลู่เจี้ย ไม่มีแม้แต่โอกาสในการตัดสินใจให้กับผู้อื่น
