เจียงหลีสูดลมหายใจเข้า เพื่อบรรเทาจิตใจที่ถูกลู่เจี้ยทำให้กริ้วโกรธ
ทันใดนั้น นางขยิบตาเพ่งมอง เนตรญาณทั้งเก้าที่ล้อมรอบตัวนางไว้ นอกจากเนตรญาณทั้งเก้าแล้ว ยังมีแสงสลัวๆ เป็นวงแวนสีเทาที่ยากจะเห็นได้ด้วยตาเปล่าห่อหุ้มนางไว้
“นี่มันอะไร เป็นเนตรญาณด้วยหรือ ถ้าหากว่าเป็นเนตรญาณ อย่างนั้นข้าก็ไม่ได้มีเพียงเก้าดวง แต่มีเนตรญาณสิบดวงน่ะสิ”
เจียงหลีสูดลมหายใจขึ้น และตกใจจนตาโต
เนตรญาณสิบดวง!
เนตรญาณสิบดวง!
เจียงหลีตกใจจนสมองว่างเปล่าไปหมด
ถ้าหากเป็นเนตรญาณสิบดวงจริง นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหมายความว่าอย่างไร ทันใดนั้น ในหัวของนาง เหมือนมีเข็มทิ่มแทง นางร้องเสียงดัง กอดหัวโน้มลงบนเตียง กลิ้งไปกลิ้งมา
“ปวดเหลือเกิน”
เนตรญาณในร่างของนางหายไป ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน
นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงได้เจ็บปวดอย่างกะทันหันเช่นนี้ ราวกับว่าวิญญาณโดนดูดออกจากร่างไป ประหนึ่งเลือดเนื้อถูกแยกออกจากกัน ปวดจนอยากร้องขอความตายเสียให้สิ้นเรื่อง
เจียงหลีหดตัวแน่นเป็นกลุ่มก้อน มีไอเย็นระเหยออกมาจากตัว ภายนอกผิวของนาง ราวกับห่อด้วยแผ่นน้ำแข็ง แขนขานางสั่นไม่หยุด
ทันใดนั้น สติของนางถูกดึงเข้าไปในภาพเสมือนที่พร่ามัว
นางเห็นพลังที่ไม่อาจดูดกลืนเปล่งแสงริบหรี่ในที่มืดกะพริบอยู่ตลอดเวลา มีแสงส่องออกมาจากพลังนั้นเจาะเข้าที่กลางคิ้วของนางอย่างไม่คาดคิด
