ทันใดนั้น ข้อมูลที่ล้นฟ้าทลายดินได้กระจายไปตามจิตใต้สำนึกของนาง
เพียงแต่ ความเจ็บปวดของร่างกายราวกลับไม่มีวันหยุดนิ่ง
เจียงหลีเจ็บจนเป็นลมหมดสติ แต่ก็เจ็บจนตื่นขึ้นมา ภายในสมองของนางยังไม่หยุดรับข้อมูลเหล่านั้น
ขณะเดียวกัน ในเมืองซูหนาน สองแม่ลูกเหอซื่อที่ถูกตระกูลเย่ว์ขับไล่ไป ยังมีเจียงอวี๋ที่นั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
“ท่านแม่ เราควรจะทำเช่นไรดี ข้าต้องคิดหาวิธีพบพี่หนานซี เพื่อให้เขารับพวกเรากลับไป” เจียงอวี๋
กล่าวด้วยน้ำตา
แววตาของนางเหอซื่อแฝงไปด้วยความกริ้ว “เรื่องของตระกูลเย่ว์ ก็หยุดเพียงเท่านี้เถอะ พรุ่งนี้เราก็จะไปจากที่นี่”
“ไปจากที่นี่อย่างนั้นหรือ” เจียงอวี๋ร้องด้วยความตกใจ
เหอซื่อมองไปที่นางแล้วถาม “ลูกเอ๋ย เจ้าอยากอยู่ในขั้นสูงกว่าเจียงหลีที่ถูกผู้คนเหยียดหยาม หรือว่าต้องการเย่ว์หนานซี”
เจียงอวี๋เงียบไป ก็จริงอยู่ที่นางชอบเย่ว์หนานซี แต่สิ่งที่นางต้องการคืออยากจะมีชิวตที่สุขสบายกว่าเจียงหลี ที่เจียงหลีไม่อาจเอื้อมถึง
