“นายน้อยลู่ เรื่องนี้ก็ได้กำหนดเสร็จแล้ว พวกข้าขอตัวก่อน แต่ทว่า นายน้อยลู่ ข้าหวังว่าท่านจะรับปากข้าสักเรื่อง” เย่ว์ชิงหลิวกล่าวแก่นายน้อยลู่
“ท่านว่ามาเถิด” ลู่เจี้ยกล่าวเบาๆ
เย่ว์ชิงหลิวมองเจียงหลีด้วยสายตาที่ดุเดือด “ถ้าเจียงหลีแพ้ ขอให้ส่งตัวนางกลับให้ตระกูลเย่ว์”
เจียงหลีเหล่ตามอง เย้ยหยันในใจ ตาแก่นี่ เหมือนกับตัดสินไปแล้วว่านางจะแพ้!
“เช่นนี้ ท่านก็ได้วางเดิมพันเพิ่มแล้ว ก็ได้ หากเย่ว์หนานซีแพ้ ท่านก็ต้องนำผลผลิตครึ่งหนึ่งของตระกูลเย่ว์ มอบให้แก่ข้า” ลู่เจี้ยกล่าวด้วยวาจาสุขุม
หึ!
ผลผลิตครึ่งหนึ่งของตระกูลเย่ว์อย่างนั้นหรือ เย่ว์คงกับเย่ว์เซิงใจหายวาบ
เย่ว์ชิงหลิวตอบกลัยอย่างมั่นใจ “ตกลงตามนี้”
ลู่เจี้ยหัวเราะ รอยยิ้มที่งดงามนี้ทำให้ทั้งสามจากตระกูลเย่ว์มึนงง จนไม่รู้จะออกจากจวนตระกูลลู่มาได้อย่างไร
หลังจากที่ออกจากจวน เย่ว์คงเพิ่งได้สติ กล่าวแก่เย่ว์ชิงหลิว “นายท่าน การเดิมพันครั้งนี้ มันเสี่ยงเกินไปหรือไม่”
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านคิดว่านังเด็กเจียงหลีจะชนะหนานซีได้จริงอย่างนั้นหรือ” เย่ว์ชิงหลิวกล่าวแบบไม่เห็นด้วย พวกเขาเชื่อในความสามารถของเย่ว์หนานซีอยู่แล้ว
“กลับกันเถิด สามเดือนนับจากนี้ หนานซีจะชำระความอัปยศในวันนี้ให้แก่ตระกูลเย่ว์ของพวกเรา” เย่ว์ชิงหลิวจากไปด้วยความกริ้ว
…
“ท่านหลอกใช้ข้าหรือ” เจียงหลีถามลู่เจี้ย หลังจากคนทั้งสามจากตระกูลเย่ว์กลับ
