“งั้นหรือ ทุกคนมาเพื่อจะมาขอคน จะให้คนอื่นหัวเราะเยาะเย้ย ว่าเรือนตระกูลลู่แค่สาวใช้คนเดียวก็รักษาไว้ไม่ได้งั้นหรือ” ลู่เจี้ยกล่าวแบบขบขัน
คนทั้งสามจากตระกูลเย่ว์ขมวดคิ้วพร้อมกัน
“เจียงหลี เจ้าพูดซิ ควรต้องทำอย่างไร” ลู่เจี้ยมองไปที่นางอีกครั้ง
เจียงหลีใจเต้น ภายใต้ใบหน้าที่หล่อล่มเมืองได้ นางคล้ายมองออก ชายผู้นี้ คิดจะทำเช่นใดอีก
“เจียงหลี ข้าเห็นแก่มิตรภาพที่มีต่อบิดามารดาเจ้า จึงเก็บเจ้ามาเลี้ยง ไม่ให้เจ้าใช้ชีวิตเร่ร่อนบนถนน แล้วเจ้าตอบแทนข้าเช่นนี้รึ” เย่ว์ชิงหลิวถามด้วยความโกรธ
เจียงหลีเย้ยหยัน มองไปหาเขาด้วยสายตาแหลมคมราวกับมีด “ท่านก็กล้าดีมากที่มาพูดเช่นนี้” คำพูดนั้นแฝงด้วยความหยิ่งผยองไม่แยแสและเยาะเย้ย ทำให้สีหน้าของเย่ว์ชิงหลิวเกิดความไม่พอใจ
“ยโสโอหัง”
“ทาสราคาถูกเช่นเจ้า กล้านักที่มาพูดเช่นนี้”
เย่ว์คงกับเย่ว์เซิงโมโห ตะโกนขึ้นพร้อมกัน
เจียงหลีไม่มองพวกเขา แต่จ้องไปที่เย่ว์ชิงหลิว
“เย่ว์ชิงหลิว เจ้ากล้าเดิมพันกับข้าไหมหล่ะ”
