“นายท่าน ข้าน้อยได้รับบัญชาให้มายังที่แห่งนี้ เพื่อนำหนังสือถอนหมั้นที่เจียงหลีผู้เป็นทาสของตระกูลลู่เขียนให้แก่เย่ว์หนานซีแห่งตระกูลเย่ว์ เหตุใดจึงยังไม่รีบออกมาพบอีก นายน้อยของตระกูลข้าได้กล่าวไว้ว่า หลังจากนี้จะไม่อนุญาตให้นายน้อยตระกูลเย่ว์ไปรังควานทาสหญิงของท่านอีกต่อไป หากบังอาจฝ่าฝืนอีก จะฆ่าทิ้งไร้ความปราณี!”
“ฆ่าทิ้งอย่างไร้ปราณี!”
“ฆ่าทิ้งอย่างไร้ปราณี!”
เสียงเหล่านี้ที่วนเวียนอยู่ในอากาศและปกคลุมทั้งจวนของตระกูลเย่ว์
เมื่อคนข้างนอกที่ตามมาดูเหตุการณ์ได้ยินดังนั้นก็ต่างงงงวย ได้ยินว่าตระกูลลู่ปกป้องลูกน้องของตัวเองก็จริง แต่คิดไม่ถึงว่านายน้อยตระกูลลู่ถึงขนาดขู่ตระกูลเย่ว์ที่อยู่ในเมืองซูหนานมายาวนานเกือบร้อยปี เพียงเพื่อทาสหญิงคนเดียว
เย่ว์ชิงหลิวก็งงงวยเช่นกัน และที่มึนงงไปพร้อมๆ กับเขาก็คือคนในตระกูลเย่ว์ที่เดิมทียืนรอคอยฟังข่าวของเย่ว์หนานซีอยู่ภายในเรือน
ด้านในห้อง เมื่อเย่ว์หนานซีที่เพิ่งจะฟื้นขึ้นได้ยินคำพูดนี้ ก็โกรธจนใจเดือดเลือดพล่าน แล้วพ่นลมออกมาอย่างแรงด้วยโทสะ ครานี้เขากระอักเลือดออกมาไม่หยุด และหมดสติไปอีกครั้ง
