นางหลี่ซื่อเห็นท่าทีของเขา ก็รีบพูดว่า “จริงอยู่ที่อำนาจของตระกูลลู่ยิ่งใหญ่ ทว่าลูกชายคนโตของพวกเราตระกูลเย่ว์ก็ไม่ควรถูกอารักขาคนหนึ่งรังแกได้เช่นนี้ ถ้าหากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ตระกูลเย่ว์ของเราจะมีหน้ามีตาอะไรได้อีกในเมืองซูหนาน แต่ข้ามิได้สนตรงนั้น ลูกของข้าบาดเจ็บขนาดนี้ ข้าต้องการให้ตระกูลลู่ส่งตัวอารักขาที่ทำร้ายเขาออกมา พร้อมกับเจียงหลี นางชั้นต่ำนั่น”
ใบหน้านางที่ดุร้ายของนาง ทำให้เจียงอวี๋หวาดผวาจนต้องถอยหลังออกไป และไม่กล้าเข้าใกล้อีก
นิสัยของนายหญิงตระกูลเย่ว์คนนี้ นางไม่กล้าที่จะประจบสอพลอเลย
“เรื่องนี้ ค่อยว่ากัน” อย่างไรก็ตาม เย่ว์ชิงหลิวยังคงรู้สึกหวาดหวั่นต่อตระกูลลู่ จึงไม่ได้ตอบรับนาง
นางหลี่ซื่อตวาดอย่างโมโห “เช่นนั้นท่านจะเอาแต่ดูลูกชายถูกรังแกหรือ”
“นายท่าน ฮูหยิน นายน้อยฟื้นแล้วเจ้าค่ะ” เวลานี้ มีสาวใช้ออกมาจากห้องด้านในรายงานทั้งสองด้วยความยินดี
เย่ว์หนานซีฟื้นแล้ว?!
ข่าวนี้ทำให้การสนทนาของคนที่อยู่นอกห้องหยุดลง
นางหลี่ซื่อได้ยินว่าลูกชายฟื้นแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปห้องด้านใน ในใจเจียงอวี๋ก็คิดอยากจะตามเข้าไปด้วย แต่แม่ของนางได้ส่งสายตาเป็นสัญญาณลับๆ เตือนให้ยั้งก้าวเดินเอาไว้
เย่ว์ชิงหลิวเดินออกประตูข้างนอกไป เพื่อจะรายงานกับคนในตระกูลที่รอฟังข่าวอยู่ ว่า ‘ปลอดภัย’ เพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยคำว่า ‘ปลอดภัย’ นั้นออกไป ก็ได้ยินเสียงแหลมที่ดังมา
