ภายในจวนตระกูลเย่ว์ ไม่มีใครกล้าเปิดปากพูดแม้นเพียงสักครึ่งคำ เพราะกลัวจะโดนหางเลขไปด้วย หมอประจำตระกูลเย่ว์ถูกส่งเข้าไปรักษาตัวเย่ว์หนานซีทันที พร้อมด้วยยาวิเศษประจำตระกูลที่เย่ว์ชิงหลิวผู้เป็นนายใหญ่ได้สั่งการให้นำออกมาใช้ เพื่อรักษาชีวิตของบุตรชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจของตน ทำให้ห้องพักของเย่ว์หนานซีนั้นมีผู้คนเดินเข้าๆ ออกๆ เพื่อทำการรักษาเขาอยู่ตลอดเวลา
ภายในห้องพักมีเสียงร้องไห้ของฮูหยินใหญ่เล็ดรอดออกมาไม่หยุด ส่วนนายท่านใหญ่นั้นยืนอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าอันมืดครึ้ม สายตาจับจ้องไปที่นางเหอซื่อและเจียงอวี๋
“เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ใครเป็นคนทำให้เย่ว์หนานซีบาดเจ็บถึงเพียงนี้” เย่ว์ชิงหลิวนั้นฝึกจิตจนบรรลุถึงระดับสูงสุด เมื่อเขาโมโหนางเหอซื่อและเจียงอวี๋จึงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบกายที่บีบรัดขึ้นในฉับพลัน ประหนึ่งว่าพวกนางถูกตรึงร่างไว้กับที่
“นายท่าน คือ…คือว่าทั้งหมดเป็นเพราะนางสารเลวเจียงหลีเจ้าค่ะ” นางเหอซื่อรีบรายงาน
“เจียงหลีหรือ” เย่ว์ชิงหลิวผู้อยู่ในระดับหลิงเจี้ยงหรี่ตาลงคล้ายกับประหลาดใจที่ได้ยินชื่อนี้
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เป็นนางที่ทำให้พี่หนานซีกลายเป็นแบบนี้” เจียงอวี๋เช็ดน้ำตาป้อยๆ มองไปทางห้องของเย่ว์หนานซีด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง
“นางเนี่ยนะ? เด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึงจะทำให้ลูกชายข้ากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร”
