“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ตำแหน่งของเย่ว์หนานซีในตระกูลสำคัญถึงเพียงนี้ ตระกูลเย่ว์ไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้เด็ดขาด” นางเหอซื่อคับแค้นใจยิ่งนัก เจียงหลีตกต่ำถึงเพียงนี้ ยังมีหน้ามาวางตัวเหิมเกริมต่อหน้านางอีก
เมื่อกล่าวถึงตระกูลเย่ว์ เจียงอวี๋พลันรู้สึกกลุ้มใจพลางกล่าวว่า “พี่หนานซีกลับไปในสภาพนี้ นายใหญ่ตระกูลเย่ว์จะไม่เดือดดาลแทบคลั่งหรือ”
“ยิ่งเดือดดาลสิยิ่งดี ถ้าไม่เดือดดาลพอจะไปจัดการนางสารเลวนั่นได้อย่างไร” นางเหอซื่อหัวเราะอย่างสะใจ
“แต่ว่าเขาจะไม่เอาโทสะมาลงที่พวกเราหรือ” เจียงอวี๋คิดไปไกลกว่านั้น เพราะอย่างไรเสียก็เป็นพวกนางสองแม่ลูกที่ยุยงเย่ว์หนานซีให้ไปหาเจียงหลี
นางเหอซื่อพลันหน้าถอดสี แสร้งทำเป็นไม่เดือดร้อนพร้อมกล่าวว่า “พวกเรามีเจตนาดี ใครจะไปรู้ว่านางเจียงหลีจะยโสโอหัง กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนาง หนานซีก็ไม่มีทางตกอยู่ในสภาพแบบนี้”
นางกรอกตาไปมาพลางกล่าวกับบุตรสาวว่า “หลังจากกลับไปถึงจวน พวกเรา…”
…
“ใครหน้าไหนเป็นคนทำ!”
หลังจากที่เย่ว์หนานซีถูกพากลับไปที่จวน เสียงตะคอกที่อัดแน่นด้วยโทสะของนายใหญ่ตระกูลเย่ว์ก็ดังก้องไปทั่วจวน
