คนอย่างข้าเจียงหลี รังเกียจคนเสแสร้งจอมปลอมเป็นที่สุดเจียงหลีคิด
“นางข้ารับใช้ต่ำช้า เจ้ากล้าดีมาจากไหน!” ผู้เป็นแม่นางเหอดึงลูกสาวที่ถูกตะคอกจนหน้าซีดมาหลบ
หลังตน พร้อมตะคอกด่าเจียงหลีกลับไป
“หากข้าเป็นข้ารับใช้ต่ำช้าแล้วเจ้าเล่าเป็นสิ่งใด กาฝาก หรือคนเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา”
เจียงหลียิ้มอย่างเย้ยหยัน
“หุบปาก เจ้ามันอกตัญญู เห็นผู้ใหญ่เป็นหัวหลักหัวตอ วาจาก้าวร้าวหยาบคาย ยโสโอหัง ข้าเย่ว์หนาน
ซี ไม่มีทางที่จะตบแต่งคนอย่างเจ้าเป็นภรรยาเด็ดขาด” เย่ว์หนานซีตะคอกด้วยความกราดเกรี้ยว
มือทั้งสองข้างของเขากำแน่นอยูภายใต้แขนเสื้อ ลมปราณเบาๆ สายหนึ่งไหลเวียนอยู่รอบกำหมัดของเขา
เจียงหลียกหัวคิ้วขึ้น ยิ้มอย่างเย้ยหยันพร้อมกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านจริงๆ ท่านสุภาพบุรุษจอมปลอม คนถือดียกตนข่มคนอื่นเช่นท่าน ข้าไม่ต้องการ!”
หลังกล่าวจบ นางถากถางต่ออีกประโยคเบาๆ ว่า “นึกว่าตนเลิศเลอ เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างจน
ใครๆ ก็ต้องอยากครอบครองหรืออย่างไร”
ประสาทการรับรู้ของเย่ว์หนานซีนั้นรวดเร็วแม่นยำเสมอมา เขาจึงได้ยินทุกคำพูดเสียดสีเย้ยหยันของเจียงหลี
เจียงหลีในอดีตที่อ่อนแอนั้นแสนจะน่าเบื่อหน่าย แต่เจียงหลีในปัจจุบันที่ปากคอเราะร้ายยิ่งทำให้เขาเกลียดชังนางมากยิ่งขึ้น
ยังไม่พอ เจียงหลีกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น
