เจียงหลีมองไปที่เย่ว์หนานซีที่โมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สองตาแดงก่ำ และกล่าวต่อไปโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกสามคนได้พูดต่อว่า “ท่านวางใจเถิด หนังสือขอถอนหมั้นที่จะมอบให้นั้นจะถูกส่งไปที่จวนตระกูลเย่ว์ภายในวันนี้อย่างแน่นอน ต่อจากนี้ไป ท่านและข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กันอีก จำไว้ ว่าเป็นข้าที่ขอถอนหมั้นกับท่าน เป็นข้าที่ไม่ต้องการท่าน!”
“บังอาจ!” เย่ว์หนานซีตะคอกด้วยความโมโห
ปล่อยพลังผ่านกำหมัดออกมาท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน เจียงหลีสีหน้าแปรเปลี่ยนในฉับพลัน รู้สึกได้ถึงสายพลังที่แข็งแกร่งกว่านางพุ่งเข้าใส่ในตำแหน่งที่นางยืนอยู่อย่างมิอาจหลบเลี่ยงได้
ตุบ!
ประหนึ่งดั่งค้อนยักษ์ทุบลงที่กลางอก
เจียงหลีรู้สึกได้ว่าซี่โครงส่งเสียงดังลั่น ทันใดนั้นความรู้สึกปวดราวกระดูกหักก็ตามมาในฉับพลัน ร่าง
ของนางถูกกระแทกลอยไปด้านหลังจนชนเข้ากับแผ่นหินด้านใน ประตูของจวนตระกูลลู่อย่างแรง นางกระอักเลือดออกมาสาดลงไปบนพื้นหิน
“เจ้ากล้าดีนัก”
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเหล่าผู้อารักขาตระกูลลู่ไม่ทันได้ตั้งรับ จวบจนร่างของเจียงหลีหล่นลงกระแทกพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมา พวกเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าสงครามน้ำลายได้แปรเปลี่ยนมาเป็นการลงไม้ลงมือแล้ว
มิหนำซ้ำ ยังกล้าทำร้ายคนตระกูลลู่ถึงหน้าบ้าน แม้ว่าเจียงหลีจะเป็นเพียงข้ารับใช้ แต่นางก็ยังถือเป็นข้ารับใช้ของตระกูลลู่ จะให้ใครที่ไหนมาทำร้ายตามอำเภอใจได้อย่างไร
