ใช่แล้ว! ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเย่ว์ เหตุใดขั้วอำนาจใหญ่อย่างตระกูลลู่จะต้องให้ความสำคัญเล่า
“หมัดนี้ของเย่ว์หนานซี ข้าได้จดจำไว้แล้ว ฝากเจ้าไปบอกเย่ว์หนานซีด้วยว่าวันหน้าข้าจะตอบแทนเขาด้วยตัวข้าเองอย่างสาสม” เจียงหลีสะกดกลั้นความเจ็บปวด ในปากนั้นเต็มไปด้วยเลือด ค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาทีละคำ อย่างยากลำบาก
“ไสหัวไป หากยังกล้ามาวางก้ามที่ตระกูลลู่อีก เมืองซูหนานจะไม่มีที่ให้ตระกูลเย่ว์อีกต่อไป!” เสียงหนึ่งที่ทรงอำนาจและอัดแน่นไปด้วยโทสะดังขึ้น
เสียงนี้ เหอซื่อจำได้ดีว่าเป็นเสียงเดียวกับที่ทำให้เย่ว์หนานซีตกใจจนผงะถอยหลังในขณะที่พวกนางเพิ่งมาถึงจวนตระกูลลู่
นางหน้าถอดสี ภายในใจนั้นโมโหจนมิสามารถควบคุมได้ แต่ก็ไม่กล้าเผยออกมา
นางเข้าใจแล้วว่า เจียงหลีข้ารับใช้ที่สมควรตายนางนี้ได้พึ่งใบบุญตระกูลลู่ซึ่งเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีอำนาจล้นฟ้า วันนี้จึงเริ่มแสดงความอาจหาญอีกครั้ง
เหอซื่อล้มลุกคลุกคลานไปที่ข้างกายของเย่ว์หนานซีเพื่อช่วยบุตรสาวพยุงร่างที่ไร้สติของเขาขึ้นมา และออกจากจวนตระกูลลู่อย่างทุลักทุเล
เจียงหลีมองส่งพวกเขาจากไปด้วยความเคียดแค้นที่สุมอยู่ในอก
ผู้อารักขาที่เป็นคนนำนางมามองนางด้วยแววตารู้สึกผิด หากมิใช่เพราะเขามิทันระวัง นางก็คงไม่บาดเจ็บคุณชายน้อยให้เขาพานางมา แต่นางกลับได้รับบาดเจ็บ ยิ่งทำให้เขารู้สึกละอายใจต่อคุณชายน้อยยิ่งนัก
