“นายน้อย ยามเฝ้าประตูรายงานว่า เย่ว์หนานซีคุณชายน้อยตระกูลเย่ว์มาขอพบคุณชายที่ด้านหน้าขอรับ” ที่ด้านนอกประตูมียามเข้ามารายงาน
มาเร็วจริงๆ เจียงหลีกระหยิ่มยิ้มในใจ ในขณะเดียวกันก็มองไปที่ลู่เจี้ยเพื่อรอเขาตัดสินใจ
ริมฝีปากแดงน่าดึงดูดของลู่เจี้ยยกยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความสั่นไหวใดๆ “ไม่พบ”
ไม่พบ แน่นอนว่าคือไม่ให้พบ
แค่ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเย่ว์ มีคุณสมบัติอะไรมาขอพบเขา
เจียงหลียิ้มในใจไม่หยุด การตัดสินใจของลู่เจี้ยตรงกับความต้องการในใจนางพอดี เย่ว์หนานซีรวมถึงจุดประสงค์ที่ยุ่งเหยิงไม่จบไม่สิ้นของเหอซื่อสองแม่ลูก นางเองก็ขี้เกียจจะรับรู้
“ขอรับ นายน้อย” ผู้อารักขาโค้งคำนับแล้วถอยกลับไป เตรียมนำความการตัดสินใจของลู่เจี้ยไปแจ้งให้ทราบ
แต่ทว่าตอนที่เขากำลังจะเคลื่อนกาย ลู่เจี้ยกลับพูดขึ้นมาเสียก่อน “ให้เจ้าไป” นิ้วเรียวยาวน่ามองของเขาชี้ไปที่เจียงหลี
เจียงหลีชะงัก ชี้นิ้วกลับมาที่ตนเอง “ข้าหรือ”
ลู่เจี้ยเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดในใจว่าผู้ชายคนนี้คิดจะเล่นอุบายใดอีก
“ได้” เจียงหลีไม่ปฏิเสธ หันหลังเดินออกไปพร้อมกับผู้อารักขา
