ช่างเป็นน้องที่ดีคนหนึ่งเสียจริง ความทรงจำในร่างเดิมของเจียงหลี การยกเลิกสัญญาแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ตรงหน้า ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่เยี่ยมยอดจริงๆ
จะว่าไป เจียงหลียังนึกอยากขอบใจนางมากๆ อยู่เหมือนกัน
“ท่านทั้งสาม นายน้อยบอกว่าไม่ให้เข้าพบ” เจียงหลีส่งยิ้มบางๆ ถ่ายทอดคำพูดของลู่เจี้ย
ผู้อารักขาที่นำทางมาผู้นั้นแววตาวูบไหวยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดสิ่งใดออกมา
เจียงหลีเองก็ไม่ได้สนใจเขา เพียงแค่ยิ้มสดใสเฝ้าดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของทั้งสามคน
เย่ว์หนานซีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรเสีย เขาเป็นถึงชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์จากเมืองซูหนาน เขามาเยี่ยมเยือนคารวะอย่างเป็นทางการ คุณชายน้อยลู่เจี้ยไม่ควรปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้
แม้กระทั่งเจียงอวี๋เองที่เห็นเจียงหลีเหมือนสุนัขถูกเจ้านายถือหางก็กัดริมฝีปากระงับโทสะ
เหอซื่อแววตาวูบไหวก่อนจะยิ้มตอบ “คารวะคุณชายน้อยลู่ก็เพราะถือเป็นมารยาทเท่านั้น ที่พวกเรามาก็เพราะอยากเจอเจ้า อาหลี”
“อยากเจอข้าหรือ” เจียงหลียิ้มหน้าบาน ตอนนี้นางชักอยากจะสนใจฟังจุดประสงค์ของคนพวกนี้แล้ว
“แน่นอนว่าอยากเจอเจ้า พอรู้ว่าเจ้าถูกคุณชายน้อยลู่พากลับมา พวกเรารออยู่ที่นี่มาสามวันจนถึงตอนนี้ได้เห็นว่าเจ้าปลอดภัยดี อาสะใภ้ก็วางใจแล้ว” เหอซื่อตอบอย่างเสแสร้าง
