เจียงหลีลอบแสยะยิ้มในใจ คนเช่นนี้หรือที่เหมาะจะมาเป็นสวามีของนาง
เหอซื่อเหลือบมองผู้อารักขาตระกูลลู่ที่ไม่ได้มีท่าทางหลีกเลี่ยงอาการสงสัยเลยสักนิด นางขมวดคิ้ว ได้แต่เอ่ยเสียงเบาๆ “หนานซีเป็นคนมีพรสวรรค์ เป็นคนมีความสามารถหาตัวจับยากในเมืองซูหนาน ตอนนี้งานประลองชิงเจียวก็ใกล้จะถึงแล้ว ช่วงนี้เจ้าก็ทำตัวดีๆ กับคุณชายน้อยลู่สักหน่อย พยายามทำให้เขาพอใจเพื่อขอตระกูลลู่เขียนจดหมายแนะนำให้หนานซีสักฉบับ”
เจียงหลีเข้าใจจุดประสงค์ของคนหน้าด้านที่บากหน้ามาหานางแล้ว “ที่แท้ก็กะจะใช้เส้นสายนี่เอง ไหนบอกว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ แล้วทำไมถึงยังต้องใช้เส้นสายอีก”
เสียงพูดของเจียงหลีไม่เบานัก ทำให้ยามเฝ้าประตูตรงนี้มองกันเป็นแถว
เย่ว์หนานซีหน้าซีดเผือก ทั้งโกรธทั้งโมโหมองไปที่เจียงหลี “เจียงหลี เจ้าระวังคำพูดหน่อย เรื่องนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่แรก เจ้าอย่าพูดเพราะว่าข้ายกเลิกสัญญาหมั้นหมายแล้วจงใจใส่ร้ายข้า และคนที่ยกเลิกสัญญาเป็นข้า เจ้าหัดเกรงใจอวี๋เอ๋อร์หน่อย นางเป็นถึงพี่สาวของเจ้า”
“ท่านพี่หนานซี” เจียงอวี๋ซึ้งใจเป็นอย่างมาก มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง
เมื่อฟังเขาพูดถึงเรื่องสัญญาแต่งงาน เจียงหลีเบิกตากว้างทั้งสองข้างไอสังหารแผ่ไปทั่วทั้งร่าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำแข็งกร้าว “ทุเรศสิ้นดี! ข้าต่างหากที่ทิ้งเจ้า!”
