“ขอบคุณผู้อาวุโส ข้าน้อยขอลาก่อน” เย่ว์หนานซีลองคิดดูอีกทีจึงตัดสินใจกลับไปก่อน
“หนานซี ทำไมเจ้าถอดใจกลับไปเยี่ยงนี้เล่า” เหอซื่อถามด้วยไม่พอใจ
เย่ว์หนานซีกวาดสายตามองนางครั้งหนึ่งก่อนจะก้าวเดินออกไป
“ท่านพี่หนานซีรอข้าด้วย” เมื่อเจียงอวี๋เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งตามออกไปเช่นกัน
เมื่อเดินมาไกลสักระยะหนึ่ง เย่ว์หนานซีจึงคลายความสงสัย “คนในตระกูลลู่ไม่มีทางโกหกเพื่อทาสรับใช้คนเดียวหรอก ดูท่าทางแล้ว หลังจากที่เจียงหลีถูกนำตัวไปพวกเขาไม่ได้พามาที่จวนตระกูลลู่” อย่างไรเสียคนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดเขาจะต้องดิ้นรนเร้าหรือต่อไปด้วย ให้ไปขายขี้หน้าต่อหน้าจอมยุทธ์ในจวนอย่างนั้นหรือ
เพียงแค่ยามเฝ้าประตูคนหนึ่งถึงกับให้จอมยุทธ์ที่เขาเองก็ยากที่จะต่อกรมาเฝ้าคุ้มกัน ตระกูลลู่ไม่ธรรมดาจริงๆ
ในก้นบึ้งจิตใจของเย่ว์หนานซีเกิดความบ้าคลั่งไม่น้อย ถึงแม้วันนี้จะไม่บรรลุจุดประสงค์ แต่กลับทำให้เขาจุดประกายความไม่ยอมแพ้ในใจขึ้น
“พวกเราจะกลับไปทั้งอย่างนี้หรือ” เหอซื่อยังคงเซ้าซี้ถามต่อ
เย่ว์หนานซีหยุดเดิน มองไปยังถนนและตัวเมืองที่เจริญคึกคัก ที่นี่ห่างจากจวนตระกูลลู่เพียงหนึ่งร้อยจั้ง แต่ทว่าช่างเหมือนโลกสองใบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ความน่าเกรงขามของตระกูลลู่ คงไม่มีผู้ใดกล้าไปแส่หาเรื่อง!
