“ตรงนั้นมีโรงเตี๊ยมอยู่แห่งหนึ่ง ถนนสายนี้เป็นเส้นทางเดียวที่ไปกลับตระกูลลู่ได้ ถ้าหากยังไม่ถอดใจไปเสียก่อน ก็รออยู่ที่นี่” เย่ว์หนานซีตอบ
ดวงตาของเหอซื่อประกายวับรีบพยักหน้าทันที หากนางไม่ได้เห็นเจียงหลีกับตา นางจะไม่ยอมถอดใจไปเด็ดขาด “พวกเราไปโรงเตี๊ยมกันเถอะ”
“พวกท่านไปกันเถอะ ข้าไม่ไปแล้ว” เย่ว์หนานซีกลับปฏิเสธ
“ท่านพี่หนานซีไม่ไปกับพวกเราเพื่อที่จะรอน้องอาหลีด้วยกันหรอกหรือ” เจียงหลีร้อนรนถาม
แววตาคาดหวังของนางทำให้เย่ว์หนานซีเกิดความหวั่นไหว หญิงงามไม่อาจละทิ้ง แต่ทว่า เมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนี้แล้วแม้กระทั่งผู้คุ้มกันประตูจวนตระกูลลู่เขาฝ่าเข้าไปแทบตายก็ยังไม่สำเร็จ ดวงตาสั่นคลอนของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยว “ข้าไม่ไปแล้ว แต่จะหาคนมาดูแลพวกท่านให้ หากมาถึงแล้วให้เขากลับมาบอกข้าอีกที งานประลองชิงเจียวใกล้เข้ามาถึงแล้ว หากยังไม่เร่งรีบฝึกซ้อม เราจะได้รับความโปรดปรานจากตระกูลลู่ที่มีอำนาจล้นฟ้าได้เยี่ยงไร”
คำพูดของเย่ว์หนานซีทำให้เจียงอวี๋เผยรอยยิ้มออกมาได้ นางยิ้มไม่หุบทั้งยังพูดให้กำลังใจอีกต่างหาก “อืม ท่านพี่หนานซีรีบไปเถอะเจ้าค่ะ ตั้งใจฝึกซ้อม ข้าเชื่อว่าท่านพี่ทำสำเร็จได้แน่นอน”
เย่ว์หนานซีพยักหน้าหงึกหงัก พาสองแม่ลูกไปส่งยังหน้าโรงเตี๊ยมก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป
