“ท่านน้า หักห้ามใจเสียเถิด อย่าอาลัยอาวรณ์เลย” เย่ว์หนานซีปลอบไปหนึ่งประโยค เพียงเพราะว่าเรื่องที่นางเหอซื่อกล่าวมาเมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจนัก ฉะนั้นคำพูดปลอบใจของเขามิได้มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย
ด้วยสติปัญญาของนางเหอซื่อ ทำไมถึงฟังไม่ออกว่าเย่ว์หนานซีพูดแบบขอไปที
แต่ทว่า ตอนนี้พวกนางสองแม่ลูกกำลังอาศัยชายคาตระกูลเย่ว์อยู่ ยังไม่สามารถล่วงเกินได้ตามอำเภอใจ ฉะนั้นนางจึงไม่ได้เปิดเผยธาตุแท้ออกมา
นางเหอซื่อแววตาวูบไหว เช็ดน้ำตาจนเหือดแห้งแล้วยิ้มตอบ “ดูข้าสิ คิดถึงเรื่องพวกนี้อีกแล้ว”
สามคนเดี๋ยวเดินเดี๋ยวหยุด ในที่สุดก็เดินมาถึงหน้าประตูจวนตระกูลลู่จนได้
