“เจ้าอย่าห่วงเลย นางเด็กคนนั้นแม้จะยังเด็ก แต่ตอนที่เจียงหลินเฟิงยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ชื่นชมนาง จะว่าไปนางก็มีความสามารถในการทำให้ผู้ชายชื่นชอบอยู่ไม่น้อย” มารดาของเจียงอวี๋เอ่ยประชดเสียงเย็น
เจียงอวี๋เตือนกันและกันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านแม่ ทำไมจู่ ๆ จึงเอ่ยชื่อท่านลุงล่ะเจ้าคะ”
“ข้าเอ่ยชื่อเขาแล้วยังไงล่ะ คนก็ตายไปแล้วยังจะไม่ให้พูดถึงอีกเหรอ เหอะ! ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ท่านพ่อของเจ้า น้องชายของเจ้าก็คงไม่ต้อง…ไม่ต้อง…” นางพูดถึงคนในครอบครัวออกมาอย่างยากลำบาก อีกทั้งยังร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม
นางเกลียดชังคนในเรือนใหญ่ยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะเจียงหลินเฟิง ตระกูลเจียงก็ยังคงอยู่เหนือคำฟ้า แล้วจะมาอาศัยชายคาคนอื่นซุกหัวนอนที่ซูหนานเยี่ยงนี้ได้อย่างไร นางกลับลืมไปแล้วว่าชื่อเสียงหน้าตาของตระกูลเจียงได้มาเพราะขุนนางใหญ่อย่างเจียงหลินเฟิง!
ฉะนั้นหลังจากการตายอย่างลึกลับของพี่สะใภ้ใหญ่ ฮูหยินรองจึงทำลายการแต่งงานของเจียงหลี อีกทั้งยังขายนางไปเป็นทาส ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเจียงหลี นางจะแย่งเอามาเป็นของลูกสาวนางให้หมด
อีกทั้งยังแอบจ้างให้คนไปสืบหาร่องรอยของเจียงเฮ่า ลูกชายของนางตายไปแล้ว แล้วลูกชายของเจียงหลินเฟิงยังจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
ภายใต้ผืนผ้าที่กำลังซับน้ำตาได้บดบังความเกลียดชังเข้ากระดูกดำของฮูหยินรองเจียง
“ท่านแม่อย่าได้เสียใจเลย” เจียงหลีเดินไปข้างๆ ประคองท่านแม่เอาไว้
