เจียงหลีที่เหลืออยู่เพียงลำพัง ประเมิณดูห้องครู่หนึ่ง ไม่นับว่าโกโรโกโสแต่ก็เรียกว่าประณีตงดงามไม่ได้ ยิ่งความหรูหราคงไม่ต้องพูดถึง นี่เป็นเพียงห้องหับธรรมดาห้องหนึ่ง เทียบกับมาตรฐานชีวิตที่ผ่านมาของเจียงหลีก็เป็นเพียงแค่ที่ซุกหัวนอนของขอทานเท่านั้น
“เฮ้อ อยู่บ้านท่านก็เป็นเช่นนี้” เงยหน้าถอนหายใจ เจียงหลีเดินไปที่ห้องอาบน้ำ
นางทนกับคราบสกปรกบนร่างกายมานานแล้ว! อาบน้ำจนทั่วทุกซอกทุกมุมแล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สะอาดสะอ้าน เจียงหลีจึงรู้สึกว่าตนเองสดชื่นกระปี้กระเป่าขึ้นมาบ้าง ไม่พูดถึงก็คงมิได้ แม้ลู่เจี้ยจะเล่ห์เหลี่ยมจัดปานใดแต่การปฏิบัติต่อบ่าวรับใช้ในจวนนับว่าไม่เลวนัก เสื้อผ้าที่นางสวมใส่คนทั่วไปใช่ว่าจะมีเงินซื้อใส่ได้ ผ้าคาดอกสีฟ้าอ่อนแบบเดียวกับที่บ่าวรับใช้สองคนสวมใส่เพียงแต่ลวดลายต่างกันเท่านั้น
