โต๊ะกลมภายในห้องมีกับข้าวเป็นเนื้อหนึ่งอย่าง ผักสองอย่าง ทั้งยังมียา และสุราอีกหนึ่งไห ตอนอาบน้ำเจียงหลีพบว่าบนร่างกายมีรอยฟกช้ำ สงสัยจะเกิดขึ้นตอนนางทะลุมิติมาแน่ๆ เจียงหลีกินข้าวอย่างไม่เกรงใจ ทายาเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงนอนเอนหลังลงบนเตียง ขณะที่ในมือถือคันฉ่องพินิจมองใบหน้าที่แปลกหน้านั้น ใบหน้ารูปไข่งดงามได้รูป โหงวเฮ้งนับว่าไม่เลว ดวงตาคู่งามเป็นประกาย ทว่าเทียบกับความงามในร่างเดิมของนางแล้วกลับมีความแตกต่างมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้านี้แม้ยังไม่ได้แย้มยิ้มก็เต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์และอ่อนโยน
“ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ข้าเด็ดขาด” เจียงหลีทนมองอีกต่อไปไม่ได้ โยนกระจกไปอีกทาง ไม่สนใจจะมองต่อให้วุ่นวายใจ
จู่ๆ นางยันกายลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเคยลองฝึกปราณพลังจิตขับโลหิตแต่ไม่สำเร็จ ทว่านางอยากเรียกพลังกลับเข้าร่างอีกครั้งก็ทำไม่ได้
“หรือบนโลกใบนี้จะไม่สามารถฝึกพลังปราณได้ หรือว่าจะมีกระบวนฝึกวิชาสายอื่นที่แตกต่างกันนะ” เจียงหลีคิดและกระซิบเสียงเบา
กำลังภายในต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด
ทว่าตอนนี้นางกลับอับจนหนทาง ความทรงจำในร่างของเด็กสาวคนนี้ส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวกับตระกูลเจียงหรือไม่ก็เกี่ยวกับโฮ่วจิ้น ส่วนเรื่องฝึกปราณกำลังภายในต้องทำอย่างไรนั้นไม่มีเลยแม้แต่น้อย
“ดูแล้ว คงต้องพึ่งตัวเองเพื่อหาคำตอบแล้วหล่ะ” เจียงหลีถอนหายใจอีกหนึ่งครั้ง
