เจียงหลีมองตามลู่เจี้ยที่เดินจากไปด้วยสายตาที่ชื่นชม “คนงามย่อมเป็นคนงาม ถึงจะตกอยู่ในสภาพอนาถเช่นนี้ ก็ยังดูดีไม่ใช่เล่น”
“ถ้าเจ้ายังกล้าพูดจาไร้มารยาทอีกข้าจะสังหารเจ้าทันที” ผู้อารักขาที่เฝ้านางอยู่เอ่ยขึ้นมา เพราะคำว่า ‘หยุดก่อน’ ที่ลู่เจี้ย มีความหมายเพียงให้ไว้ชีวิตทาสน้อยนี้เพียงชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่านางจะรอดตาย
เจียงหลีแหงนหน้ามองแวบหนึ่งแล้วเม้มปาก นั่งหลับตาทำสมาธิ ผู้อารักขาเห็นนางตอนนี้ถึงกับเบิกตากว้าง เหตุใดนางยังทำตัวเฉยได้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เจียงหลีไม่ได้พักผ่อนอยู่ แต่ต้องใช้เวลาอันสั้นทบทวนความทรงจำเดิมของ ‘ร่างนี้’ โชคดีที่ ‘ร่างนี้’ มีชื่อเหมือนนางอยู่แล้ว จึงช่วยลดปัญหาได้เยอะ คำพูดที่หยุดลู่เจี้ยไว้ได้ เป็นเพราะก่อนที่ตระกูลเจียงจะเกิดเรื่องขึ้น ร่างเดิมมีความจำเป็นเลิศ เมื่อพบเห็นสิ่งใดแล้วจะไม่ลืมเป็นอันขาด นางคอยช่วยบิดาจัดเก็บเอกสารต่างๆ รู้สิ่งที่คนอื่นไม่รู้อยู่มาก เมื่อนางสัมผัสได้ว่าลู่เจี้ยตั้งใจฆ่านาง จึงต้องช่วยหาทางช่วยตัวเองให้ได้ หากจะเอาตัวรอดได้ จำเป็นต้องแสดงคุณค่าในตัวให้เป็นที่ประจักษ์ ทว่าจนถึงตอนนี้นางก็ไม่รู้จุดประสงค์ที่เขาจับนางมา
เขา จะเป็นคนไร้ประโยชน์ดั่งคำร่ำลือหรือไม่
ดูท่าแล้ว เร็วๆ นี้ข้ายังหนีออกจากที่นี่ไม่ได้ ที่นี่คือที่ใด ใช่จวนตระกูลลู่ในเมืองซูหนานหรือไม่ หรือเป็นที่พักรักษาตัวของเขาเจียงหลีคาดเดาอยู่ในใจ
