“ความอยากรู้อยากเห็น ใครๆ ก็มี” ลู่เจี้ยตอบนิ่งๆ
“ได้ ข้าจะบอกเจ้า แต่ข้าจะบอกเจ้าเพียงผู้เดียว” เจียงหลีพูดพร้อมยกมือกอดอก
ดวงตาลู่เจี้ยสั่นระริกมองไปยังคนที่ยืนอยู่ในสระ ราวกับว่าไม่เหมือนตรงตามข้อมูลที่ตนได้รับ ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ไม่เหมือนคนเดิม
“พวกเจ้าถอยออกไปได้” ลู่เจี้ยชักจะรู้สึกว่านางน่าสนใจ อีกอย่างงก็อยากรู้แผนต่อไปของสาวน้อยด้วยว่าจะทำอย่างไรต่อ
“นายน้อย”
ข้ารับใช้กล่าวออกอย่างไม่ไว้ใจ
ลู่เจี้ยยิ้มน้อยๆ “พวกเจ้ากลัวข้าจะโดนนางกินหรือไง”
เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาเงียบกริบ พวกเขาไม่กล้าฝ่าฝืนคำพูดของลู่เจี้ย ได้แต่น้อมรับคำสั่งแล้วถอยลงไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ก็ในห้องใหญ่นี้ก็เหลือแต่เจียงหลีที่ยังยืนอยู่ในสระ กับลู่เจี้ยที่อยู่หลังผ้าขาวบาง
“ตอนนี้ก็มีแต่เจ้ากับข้าสองคน อยากรู้ความลับของตระกูลข้า ทำไมยังต้องทำตัวลึกลับอีก ทำไมไม่ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง” เจียงหลีพูดขณะที่สายตาจ้องไปคนที่อยู่หลังผ้าขาวบางนั้น
ลู่เจี้ยได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้ม
เขารู้ในใจสาวน้อยคิดอะไรอยู่แต่ก็ยังเข้าใกล้ช้าๆ
เขารู้ธิดาตระกูลเจียงได้ตกเป็นทาสอย่างไร แต่สิ่งที่ลู่เจี้ยไม่รู้ นายหญิงตระกูลเจียงได้ตกลงเงื่อนไขอะไรกับฮ่องเต้ ถึงทำให้แก้คำสั่ง แล้วยังมีข่าวลือว่า เจียงเฮ่าโดนจอมยุทธ์พาตัวไป จอมยุทธ์ผู้แข็งแกร่งนั้นคือใคร และอำนาจที่หนุนอยู่เบื้องหลังนั้นมาจากไหน
