เมื่อสำรวจบริเวณโดยรอบ ห้องนี้ธรรมดายิ่งนัก ดูไม่เหมือนว่าจะเป็นห้องรับแขก และตัวนางในขณะนี้ กำลังนอนอยู่บนกองหญ้าแห้งอย่างอนาถ ชามน้ำสักชามข้างตัวนางก็ไม่มี เห็นได้ชัดว่าจงใจปล่อยนางให้เป็นไปตามยถากรรม
เจียงหลียกมือขึ้น แขนที่นางเพิ่งจะยกขึ้นหล่นลงอย่างอ่อนแรง นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น “อ่อนแอ… อ่อนแอเหลือเกิน” นางรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
พลังจิตวิญญาณหายไปหมด ลมปราณดูเหมือนจะหลับสนิทไม่เคลื่อนไหว เวลานี้ แม้นเพียงพลังอันน้อยนิดนางก็ไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ ประหนึ่งตกอยู่ในสภาพของลูกแกะที่รอการเชือด
ยังจะหล่นอีก!
นางเป็นถึงราชินีแคว้นกู่วูของโลกแห่งยุคกลางผู้สง่างาม จะอ่อนแอปานนี้ได้อย่างไร!
เจียงหลีกัดฟัน พยายามพลิกตัว
ในที่สุดนางก็สามารถพลิกร่างที่เหมือนฝังอยู่ในใต้ศิลาภูเขาได้ เพียงพลิกท่าธรรมดาๆ เท่านี้แต่กลับทำให้นางเหนื่อยหอบจนเหงื่อท่วมตัวได้
เป็นเพียงบุตรสาวของข้าราชการที่ต้องโทษ ซ้ำยังถูกจับให้เป็นทาส ชีวิตเช่นนี้บนโลกใบนี้คงไร้ค่าเหมือนดอกหญ้าก็มิปาน ผู้ใดกันที่จะขังนางไว้ที่นี่ เจียงหลีคิดในใจ
ทันใดนั้นประตูที่ปิดสนิทถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนเปิดออก เจียงหลีที่นอนอยู่บนกองหญ้าเงยหน้าขึ้นมอง ด้วยดวงตาคู่สดใสที่อยู่ภายใต้ผมม้าที่ยุ่งเหยิงมองสำรวจคนที่เพิ่งเข้ามา
