ต่อให้เขาได้สมบัติที่สูงล้ำมา เขาก็จะไม่แบ่งให้ใคร
ฮั่นจุยที่ได้ยินคำถามนี้ก็สงบจิตใจลง ก่อนที่จะมองไปยังขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ตรงหน้าแล้วค่อยๆวางมือลงไปราวกับกำลังแตะสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต
“ผู้อาวุโส ไอ้พวกผู้บ่มเพาะทั้งสามคนนี้ได้ใช้พลังของพวกมันกางเกราะกระดองเต่าของพวกมันทำให้พวกเราก้าวข้ามไปยังอีกอีกโลกหนึ่งไม่ได้มานานนับหลายร้อยปี”
“นับจากที่ข้าเข้ามารับตำแหน่งจ้าววิหาร ข้าพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำลายเกราะกระดองเต่าของพวกมันและเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นข้าทาสของข้า”
“หากว่าข้าทำสำเร็จ โลกปีศาจของพวกเราจะสามารถไปยังอีกโลกหนึ่งได้ และข้าผู้นี้จะกลายเป็นสุดยอดไม่ว่าจะเป็นจ้าวของอีกโลกหนึ่งเช่นกัน”
“และในตอนนี้ ความสำเร็จที่ว่าก็อยู่อีกไม่ไกลแล้ว”
“ผู้อาวุโส รับคำสั่งของข้า”
เหล่าผู้อาวุโสของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทำตัวราวกับได้รับฟังคำบัญชาจากสวรรค์เมื่อได้ยิน ทุกคนตอบรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง “ครับ ท่านจ้าววิหาร”
“นับจากนี้ ในเขตแดนแสงแห่งนี้เหลือคนไว้เพียงร้อยคนก็พอ”
“ส่วนคนที่เหลือนำพาคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์กระจายออกไปเป็นสองฝั่ง เราจะโจมตีทั้งสองด้าน”
